περί της αξιόμαχης περιβολής του αιδοίου

thegreekcloud| 11.03.2016 | 11:27

Άντζυ Ντίκινσον 

ή της σημειολογίας του βρακιού

Μου αρέσουν τα βρακιά. Ναι. Μου αρέσουν. Μου αρέσουν υπό την έννοια του να ξοδεύω χρόνο για δαύτα, παραπάνω από τα άλλα ψώνια που τα σιχαίνομαι

Α, για τα βρακιά όμως ξοδεύω χρόνο. Ας πούμε διπλάσιο.

Να τα φοράς τα βρακιά λοιπόν με ευχαρίστηση πάντα.  Δεν είναι ωραία να είσαι ξεβράκωτη. Με συνοδεία ή μοναχά τους, πάντως να τα φοράς.

Τα βρακιά λες και σου δίνουν ασφάλεια και μια κάποια συγκρότηση στη σκέψη. Μην είσαι αέρας και όπου να ‘ναι, να φοράς τουλάχιστον βρακί.

Τα βρακιά, σε αντίθεση με τα σουτιέν, έχουν μια θολή χρησιμότητα γιατί θα μπορούσες να ζήσεις και χωρίς αυτά, δεν είναι τόσο ξεκάθαρο γιατί τα χρειάζεσαι αλλά το σίγουρο είναι πως νιώθεις περίεργα χωρίς. Δεν είναι δα και πως προστατεύει το μέσα σου μια σταλιά λεπτό λεπτούτσικο υφασματάκι, τί να πρωτοκάνει κι αυτό, το αιδοίο, η γυναίκα η ίδια, είναι νερό, είναι αέρας, σε παίρνει ο διάολος και σε σηκώνει πώς να κρατηθεί από ή με μια δαντελίτσα. Μένεις λοιπόν με την απορία, τι το θέλω τούτο, πρακτικώς, τί το χρειάζομαι γιατί. Χωρίς απάντηση αφήνεσαι πάντως καθημερινώς σε μια αέναη επιλογή μετά το μπάνιο, μετά το ντους, μετά το γαμήσι, αυτό θα βάλω ή εκείνο, αυτό καλύτερα γιατί κάνει ζέστη σημερα και η γκιπούρ είναι βαριά, ας το ρίξω στην ελαφριά αραχνούφαντη γαλλική δαντελίτσα που είναι και δεν είναι, που είναι τελικά αλλά μάλλον υποψία και πέπλο άχρηστο μα ικανοποιητικό. Που είναι περιβολή και βγάλσιμο γλώσσας και καγχασμός, χα! Κάτω από τις φούστες υπάρχει μια αχλή, μια προσποίηση, το βρακί.

Και είναι ωραία να στα τραβάνε τα βρακιά για να σε καυλώσουν ή να τα παραμερίζουν με ανυπομονησία για να βάλουν τα δαχτυλά τους ή το φαλλό τους μέσα σου.

Πιο ωραία όμως είναι να τα χαζεύουν την ώρα που βάζεις τον εσπρέσσο να γίνει και να περνούν το χέρι τους πάνω από το βρακί κι από τον κώλο, να χαιδεύουν τη δαντέλα μαλακά αλλά με κάποια αναβράζουσα βιαιότητα, αυτή τη μελλοντική, του κάτι έρχεται, κάτι συμβαίνει. Κι αν χαϊδέψει ο άντρας μια δυο τρεις φορές τη δαντέλα και τον κώλο να το πιάσει το βρακάκι από το πλάι εκεί στο μηρό και να το κατεβάσει σιγά σιγά όσο να χαζεύει πώς η κορδελλα και το λάστιχο σημαδεύουν την καμπύλη του κώλου. Να το αφήσει δε το βρακί μετέωρο εκεί στις γάμπες ή τους αστραγάλους και να σε σκύψει μπροστά στο τραπέζι.

Ας ξεχάσεις και τον καφέ, δατς οκέι.

Δειτε επίσης:

Περί θερμοχωρητικότητας των υλικών

Ουδεμία σχέση

Λαός και Παντελίδης