ισημερίας το ανάγνωσμα

Posted on March 27, 2016 by verajfrantzh

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Από μικρές ψυχώσεις, δεν αντέχω καθόλου το ενωτικό με το χρόνο ήχο του τικ-τακ. Τα μεγάλα ρολόγια, σαν κλείσεις τα φώτα, αρχίζουν να ξεπετάνε γδούπους-θηρία ανά δευτερόλεπτο. Είναι ό,τι πιο χειριστικό για τους παλμούς της καρδιάς και την σχετικη ελευθερία της σκέψης. Αποσυντονίζομαι με το συμπερασματικό ρυθμό τους. Με εξαγνίζει εντελώς  να τα κρύψω στο συρτάρι με τις πετσέτες προσώπου ή να τα ρίξω  στην άβυσσο του σκουπιδοντενεκέ.

Όλα τα ρολόγια που ρυθμίζονται από μόνα τους στην αλλαγή της ώρας είναι δώρο θεού και πνεύμα του άγιου Δία. Τα σέβομαι και τα προσκυνώ. Ποτέ δεν με απογοήτευσαν.

Τι κούραση ανθρώπινη και έξτρα ενέργεια χρειάζεται για να στρώνεις στην αρεστή ώρα του χαρίσματος της Ισημερίας όλους τους μηχανισμούς τον ρολογιών; Είναι δόλιος σκοπός για αυτό δεν θέλω να βρομίζω τα χέρια μου με λεπτά και δείκτες. Αν μη τι άλλο, θέλω να λέω ότι ειμαι φθαρτή και θνητή και όχι καμιά τσαούσα που παίζει με τις ώρες; Μετά τι; Με τα αισθήματα των άλλων;

Το βιολογικό ρολόι είναι άλλου παπά ευαγγέλιο -σκληραγωγημένο, έκπτωτο από τον καπιταλισμό ευαγγέλιο, μια μανιβέλα με ρουλεμάν πλήρως λαδωμένα και εύχρηστα, που κάνουν τις οδηγίες χρήσεις να φαντάζουν πυρηνική φυσική -αχρείαστα και εξουθενωτικά. Οι μπαταρίες του βιολογικού ρολογιού χύνουν μουχλιασμένα αλκάλια στις αρτηρίες και αυτές σε ένα ασύνετο καραβάνι του Πάνα μεταφέρουν τα εκφορτωμένα γεννήματα στις καρδιές και τα μυαλά. Τα κύτταρα σφαδάζουν από επιθυμίες και γιατροσόφια.

Γι’ αυτό σας λέω. Λαίλαπα ο χρόνος.

‘Εχω τρεις ομόκεντρους κύκλους κάτω από λαιμό μου. Μου υπενθυμίζουν πως το οινόπνευμα του αρώματος κατακάθεται ανάμεσα σε αυτές τις πτυχώσεις και δημιουργεί μύκητες συναισθήματος.

Η Τρελή του χωριού γράφει ποιήματα για τον χρόνο. Πάρτε ένα τσεκούρι και κόψτε τον λαιμό της. Κάντε καισαρική να γεννήσει ρητά για το χρόνο, να πούμε ότι ζήσαμε τη μεγάλη χίμαιρα και απομυθοποιήσαμε το ασύντακτο σορολόπ που παίζει ο χρόνος. Γιατί είναι μεγάλη απάτη ο χρόνος. Είναι χαρτοπαίκτης που γλείφει «τα ακριβώς» και «τα παρά τέταρτο» με ένα λεπτεπίλεπτο άδολο σε απόλυτη στύση δείκτη,  για να σε χάσει «στα και μισή» και «τα και τέταρτο». Φονικό.

Related

Άτιτλο #0383

η κούπα μου

Σπασμένα γόνατα