thegreekcloud | 08.09.2016 | 20:33
Βέρα I. Φραντζή
Βρίσκονταν σε ένα δωμάτιο. Κάτωχρο δωμάτιο με απογυμνωμένες τις κολώνες του. Τα εσωτερικά τους σίδερα έδειχναν τα δόντια τους μέσα από τα ρετάλια κομμάτια του μπετό. Ιρίδιζαν οι μικρές αχτίδες του ήλιου όπου τα πετύχαιναν και έφτιαχναν ραχοκοκαλιές από πράσινες και μπλε φλέβες. Τα παράθυρα είχαν ολόμαυρα ξύλινα κουφάρια περιμετρικά και μικρά σκουληκάκια έσκαβαν στην επιφάνειά τους. Διασταυρώνονταν πότε-πότε και μετά χωνόντουσαν ξανά σε κάτι επιφανειακές φωλιές που είχαν φτιάξει με τα λασπωμένα δόντια τους. Έβγαζαν οξύ από τις ουρές τους. Ο άντρας με το μικρό του δάχτυλο δοκίμαζε τη γλυκάδα τους και όπως προεξείχε από το γυμνό του χέρι το νύχι με το μελωμένο συμπαγές λιπαντικό του εντόμου, έμοιαζε με ένσταση απέναντι σε όποιο όρκο είχαν δώσει μεταξύ τους. Νεογνές ελπίδες ζευγαριών.. κάποιοι γελάνε κρυφά πίσω από τις πλάτες τους ήδη.
Και εκεί μέσα, στην σάπια ουσία του δωματίου, υπήρχαν παντού πίνακες του Κλιμτ. Κάθε ζευγάρι του ζωγράφου συμβόλιζε έναν νεκρό έρωτα. Κάθε γυναίκα που λιάνιζε τα διάφορα μέρη του σώματός της αυτοσυστρεφόμενη σε έναν χορό, που μόνο ένα γυναικείο σώμα γνωρίζει τόσο καλά, παριστούσε τις πτυχώσεις των τραυμάτων από τις αλληλοκατηγοριές του ζευγαριού. Και τα τοπία του Κλιμτ… αυτά θα ήταν οι αποστάσεις τους. Από τους ήλιους του και τα περιβόλια του και τα μικρά ολοστρόγγυλα ρόδα του, σαν μάτια χαζόκοτας που κοιτάζει επίμονα και στραβά και φοβισμένα τους ανθρώπους, που της παίρνουν τα αυγά της. Άκαμπτα ανήμπορα τοπία, εικαστικές παρεμβάσεις του τίποτα και του όλου.
Και εκείνη σε μία γωνία να ξεφυλλίζει ένα τετράδιο με σημειώσεις, σκίτσα και αποξηραμένα λουλούδια. Και της αντάλλαξε την ηρεμία με ερώτηση.
-Τι περιμένεις;
-Να σωθώ από τη λογοτεχνία.
-Από την αγάπη δεν σώνονται οι άνθρωποι
-Μήπως δεν σώνονται οι άνθρωποι γενικώς;
-Μακάρι κάθε φορά που έσκυβε ένα κεφάλι, να ήταν για να φιλήσει.
Και οι άνθρωποι ετοιμόρροποι μπροστά στη χαράδρα του θανάτου κοιτούν τις κοιλιές των εγκύων με τα εγκαύματα και ελπίζουν.
Δειτε επίσης:
