Στο λεωφορείο διαβάζεις τις αφηγήσεις των ανθρώπωνthegreekcloud | 29.11.2016 | 15:25
Μπήκα στο μεγάλο λεωφορείο με βρεγμένα τα μπατσάκια του παντελονιού μου. Η φυσαρμόνικα που το χώριζε σε δυο ανισομερή κομμάτια έτριζε καθώς διαστελλόταν και συστελλόταν σε κάθε φρενάρισμα και γιούχα του άχαρα ασφαλτοστρωμένου δέρμα. Τα μάτια μου έτσουξαν από την πάχνη και τη ζέστη που είχε δημιουργηθεί στο τροχοφόρο κιβώτιο. Τα παράθυρα είχαν θολώσει και εμείς, οι επιβάτες, βρισκόμασταν μέσα στα έγκατα του ψαριού να μετράμε με ιώβεια υπομονή το μαρτύριο της διαδρομής. Ήμασταν σαν τυφλά κουτάβια μέσα στα σκονισμένα από τα ίδια μας τα χνώτα παράθυρα. Οι βρεγμένοι άνθρωποι απέπνεαν υδρατμούς ηλίθιου ιδρώτα και σιχαινόσουν να πιάσεις τις χειρολαβές από τον ιδρώτα της κούρασης, της όξινης βροχής και της ανθρώπινης ανημποριάς. Ένα πρεζάκι με χάσκον στόμα κοιμόταν με το σώμα του να παραπαίει από τα δεξιά του καθίσματος. Ο διπλανός του τον σκουντούσε πού και πού για να τον συνεφέρει κάπως και να μην πέσει σαν ζελές από δέρμα και σκελετό στο διάδρομο μεταξύ των καθισμάτων. Εκείνος ανασήκωνε λίγο το λαιμό του, τα μάτια αλληθώριζαν λίγο με έκπληξη και ξαναέπεφτε στο μακρύ ταξίδι προς την Ιθακη. Και ξάφνου τυφλώθηκα από το ανήλιαγο φως που χύθηκε από την θέση του οδηγού έως την τελευταία θέση του οχήματος. Ένα σαμιαμίδι δεκαπεντάχρονο με την κουκούλα έως τα βλέφαρα τραβηγμένη έχωσε στο στόμα του συνεπιβάτη μου ένα φιλί. Ένα ζευγάρι που θα βρεχόταν κάτω από κάποιο πεύκο στον αυλόγυρο μιας εκκλησίας. Ένα ζευγάρι διάλειμμα από την άλγεβρα και την Ιστορία. Ένα ζευγαράκι. Φιλί στο δόξα πατρί. Μέσα στο κωλοχανείο, υπάρχει ζωή. Να την βλεπέτε.
Το σ’ αγαπώ είναι η πιο αλληγορική πρόταση που λένε οι άνθρωποι. Ας ελπίσουμε συχνά.
Δειτε επίσης:
