Κοριτσάκι συγγενικού μου περιβάλλοντος, της Στ΄Δημοτικού Σχολείου, ακούστηκε να λέει: «Στην τριήμερη εκδρομή των τελειοφοίτων του Δημοτικού μας στη Ζάκυνθο, θα πάω με τα λεφτά που μάζεψα απ΄τα κάλαντα»!
Εκτός απ΄τη συγκίνηση, ένοιωσα και περήφανος για την κατανόηση, τη σεμνότητα και το θάρρος που δείχνει η νεολαία μας, στα ζόρια που περνάνε οι γονείς τους για να τα βγάλουν πέρα. Δεν απαιτούν, δεν θυμώνουν, δεν επαναστατούν. Περνάνε αυτό το άσχημο οικονομικό λούκι δίπλα μας, στωϊκά και αθόρυβα. Αυτή σίγουρα θα βγει καλή γενιά. Θα γίνουν καλοί οικογενειάρχες. Είμαι σίγουρος.
Τα βλέπω τα παιδιά και τους εφήβους μας, να εφευρίσκουν τρόπους ανέξοδου παιχνιδιού, να έχουν ομαδικές παρέες και να διαλέγουν ακόμη και ομαδικά αθλήματα. Δεν είναι τυχαίο. Είναι ένας τρόπος αλληλεγγύης για τους μη έχοντες, που δεν τους το διδάξαμε εμείς βέβαια, αλλά το κατέβασε το μικρό τους μιαλουδάκι, για να περνάνε και καλά κι αγαπημένα μεταξύ τους.
Ανατρέχω χρόνια πριν, επί δραχμής, και θυμάμαι τα λόγια μιας νεόπλουτης μαμάς, σ΄ένα ταξίδι μου, απευθυνόμενη σε μια άλλη: « Τα δικά μου τα παιδιά δεν ξέρουν τα νομίσματα κάτω από πεντοχίλιαρο!». Τα χειρότερο είναι πως ένοιωθε και περήφανη για τη μαλ…. που ξεστόμισε.
Τι να πω! Τη ζείτε την κατάντια μας, μ΄αυτά και μ΄αυτά.