μια φέτα ψωμί, λίγο λάδι, αλάτι κι ένα χλωρό σκόρδο στ άλλο χέρι

του: διον. διομ. μανιά

είχαμε όμως τα προσόντα, είχαμε τ αντισώματα

γεννηθήκαμε ανάμεσα από ένα παγκόσμιο κι ένα εμφύλιο πόλεμο, μεγαλώσαμε μέσα στη συμφορά, τη δυστυχία και τη φτώχεια.

ζήσαμε μια δικτατορία σ όλο της το μεγαλείο, αλλά δουλέψαμε και δουλεύουμε πολύ, γυρίσαμε όλο τον κόσμο πενήντα φορές (εδώ θέλει και λίγη τύχη) κι ακόμη έχουμε την υγεία μας και συνεχίζουμε.

δεν έχουμε απαιτήσεις.

πολλές φορές μας αρέσει πιο πολύ με τα λίγα.

τούτα τα χοντρούλικα του καναπέ, που μάθανε να τ αρπάζουν κοροϊδεύοντας τον κόσμο, μόλις τους πεις να κάνουν κάτι, κάνουν επανάσταση στα καφενεία (καφετέριες), τα ξέρουν όλα, όταν όμως δεν έχουν να φάνε ή αυτοκτονούν ή γίνονται ρουφιάνοι της κοινωνίας τους, δεν δέχονται το συλλογικό, το θεωρούν αποτυχία.

θέλουν μόνο το χρήμα για να μπορούν να γαμάνε και να δέρνουνε, να βγάζουνε τ απωθημένα τους, τα κόμπλεξ τους, να γίνονται αποδεκτοί από τους ομοίους τους, τους πλουτοκράτες.

θα μου πεις, ποιος είσαι εσύ που κρίνεις τους πάντες και τα πάντα;

και θα σου πω κι εγώ ότι:

θυμάσαι την φέτα που μας έδινε η μάννα μας όταν σχολάαμε για μεσημεριανό;

συνήθως μου έβαζε λάδι, αλάτι κι ένα χλωρό σκόρδο στο άλλο χέρι, που το προσφάϊζα για να με φτάσει να φάω όλη τη φέτα.

οι πιο πολλοί όμως στη φέτα τους εβάζανε νερό με λίγη ζάχαρη η αλάτι.

παίρναμε τη φέτα και βγαίναμε στο δρόμο να την φάμε μαζί με τ άλλα παιδιά, βλέπαμε τι τρώει ο καθένας, όταν όμως είχαμε κάτι καλό το τρώαμε κρυφά, για να μην το δούνε οι άλλοι και ζηλεύουνε, γιατί σου ζητάανε κι σε ποιόν να πρωτοδώσεις.

κι αυτό πολύ λίγοι το κάνουν φίλε μου.