η γαζία της ιθάκης, των εξαρχείων, τ αποσπερίτη

γράφει διον διομ μανιάς

έχω στην αυλή μου στο βαθύ μια γαζία με αγκάθια

με λουλουδια κίτρινες μπαλίτσες
μ άρωμα που δεν υπάρχει άλλο
τις βάζουν στ αυτί τους οι γαμπροί αντί στη μπουτουνιέρα

την αγαπούσαν οι ενετοί

την έκιοσα απ τη νόνα μου τη παντώρα του λόλου
κι έτσι κι εγώ πολύ την αγαπάω κι ας με τσιμπάει.

δεν ξέρω αν είναι η μοναδική στο θιάκι, αλλά σίγουρα θα είναι απ τις λίγες
[metaslider id=38367]

κι εκεί στ’ αυτί σου
σπίθιζε η γαζία τ’ αποσπερίτη
Γιάννης Ρίτσος,
Επιτάφιος

Οι αναμνήσεις του έχουν σχέση κυρίως με την όσφρηση. «η γαζία»  συχνά κρυμμένη πίσω από κισσό αλλά ο κισσός δεν έχει άρωμα, ενώ το δικό της είναι μεθυστικό .  Αλλά και η ιδιαίτερη εμφάνιση του άνθους , ένα χνουδωτό μπαλάκι που μπορείς και να παίξεις μαζί του, είναι κάτι που το είχε προσέξει από μικρός,  μια ανθισμένη γαζία σε κήπο στο Κουκάκι υπάρχει σίγουρα στις αποσκευές των δικών του αναπαραστάσεων. Όταν μάλιστα ήρθε κι εκείνο το «στ’ αυτί σου σπίθιζε η γαζία τ’ αποσπερίτη» σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη έψαξε να βρει ποιο ακριβώς είναι το δέντρο. Και το βρήκε.
Οι Άγγλοι  τη λένε Needle Bush  για τους Γερμανούς είναι  Die Süße Akazie  για τους Γάλλους Le cassier
Στη γλώσσα των βιολόγων» είναι ένα πλάσμα με το όνομα Acacia farnesiana
Οι Έλληνες έμαθαν να λένε γαζία από το Gazia των  Βενετσιάνων

Στο παραθύρι στεκόσουν

κι οι δυνατές σου οι πλάτες
φράζαν ακέρια την μπασιά
τη θάλασσα τις τράτες.

Κι ο ίσκιος σου σαν αρχάγγελος
πλημμύριζε το σπίτι
κι εκεί στ’ αυτί σου σπίθιζε
η γαζία τ’ αποσπερίτη.

Κι ήταν το παραθύρι μας
η θύρα όλου το κόσμου
κι έβγαζε στον παράδεισο
που τ’ άστρα ανθίζαν φως μου.

Κι ως στεκόσουν και κοίταζες
το λιόγερμα ν’ ανάβει
σαν τιμονιέρης φάνταζες
κι η κάμαρα καράβι.

Και μες στο χλιό και γαλανό
το απόβραδο έγια λέσα
μ’ αρμένιζες στη σιγαλιά
του γαλαξία μέσα.

Και το καράβι βούλιαξε
κι έσπασε το τιμόνι
και στου πελάγου το βυθό
πλανιέμαι τώρα μόνη.