Σας παρουσιάζω σήμερα μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες δρόμου.
Πριν από (αρκετά…) χρόνια περνάω από το Σύνταγμα και τους βλέπω.
Στην αρχή μου τράβηξαν την προσοχή τα έντονα κόκκινα μαλλιά της γυναίκας. Μετά η αποξένωση. Όσο περιδιάβαζα το Σύνταγμα για φωτογραφικά θέματα δεν αντάλλαξαν κουβέντα. Έμειναν αμίλητοι καθισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Δεν γνωρίστηκαν ποτέ μεταξύ τους. Η εικόνα αυτή μου φάνηκε εξαιρετική απεικόνιση της μοναξιάς και της απομόνωσης μεταξύ των ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις. Αυτός είναι ο λόγος που τράβηξα τη φωτογραφία.
Μετά μου ήρθε στο νου η φαρμακερή αναφορά στον Γουίλλιαμ Μπαροουζ από τον Νόρμαν Μαίηλερ:
«Μοιάζει με αγρότη του Βερμόντ που είναι παντρεμένος με τη γυναίκα του για εξήντα χρόνια, και τη μέρα που εκείνη πεθαίνει κάποιος του λέει “φαντάζομαι πως θα σου λείψει πολύ”, κι αυτός απαντά, “όχι, την έβρισκα πάντοτε αντιπαθητική”».
Επομένως, η αποξένωση δεν αφορά τους ανθρώπους που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Πιο αβάστακτη και καταπιεστική είναι μεταξύ ζευγαριών που έχουν πάψει από χρόνια να επικοινωνούν με οποιονδήποτε τρόπο.
Γι’ αυτό και η προειδοποίηση του Γκαίτε προς την Μαντάμ ντε Στάελ διατηρεί την (τραγική) αλήθεια της:
«Πρόσεξε: ό,τι επιθυμήσεις στα νιάτα σου, θα αναγκαστείς να το υπομείνεις είκοσι χρόνια αργότερα».
http://left.gr