iloveithaki.gr, 16/5/2026
παρακολούθησα λίγο από το συνέδριο της νδ και ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα.
όχι από την πολιτική.
από την εικόνα.
όλα προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
χαμόγελα ήρεμα, πρόσωπα ξεκούραστα, κοστούμια ατσαλάκωτα, βλέμματα γλυκά και καθησυχαστικά.
ούτε θυμός, ούτε αγωνία, ούτε αμφιβολία.
σαν να μη ζούμε στην ίδια χώρα.
το επιβεβλημένο πλέον στιλ της νεοδημοκρατικής εμφάνισης μοιάζει σαφές:
υπερβολική περιποίηση, χαμόγελο μέλι, ήρεμη φωνή, ελαφρύ ύφος καταδεχτικότητας, πηγούνι ψηλά και — το σημαντικότερο — σωστή γωνία λήψης.
μην ξεχνάμε ποτέ τη γωνία λήψης.
γιατί η πραγματικότητα μπορεί να είναι σκληρή, αλλά μια καλή κάμερα τη μαλακώνει.
έβλεπα τα στελέχη να περνούν σχεδόν σαν σε πασαρέλα.
ίδιο ύφος, ίδιο χαμόγελο, ίδιο βλέμμα βεβαιότητας.
σαν να μην βγήκαν από κομματικό συνέδριο αλλά από casting τηλεοπτικής σειράς.
και πάντα το πηγούνι λίγο ψηλά.
εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που θέλει να δείξει πως ξέρει κάτι περισσότερο από σένα.
πως βρίσκεται πάνω από την ανασφάλεια της καθημερινότητας.
πάνω από τους λογαριασμούς, τα χρέη, την αγωνία.
και μετά άρχισαν τα λόγια.
όλα μέλι.
«σταθερότητα», «ανάπτυξη», «σύγχρονη ελλάδα», «ασφάλεια», «αύριο».
κι εκεί έρχεται ο αρχηγός με το τέλειο φωτισμένο χαμόγελο, το πηγούνι ψηλά και τη φωνή σχεδόν πατρική να λέει:
— «μόνο με εμάς είστε σίγουροι για το αύριο.»
και για μια στιγμή πραγματικά τρόμαξα.
γιατί θυμήθηκα πως και χθες σίγουρο το λέγαμε.
έξω όμως από τα φώτα υπάρχουν άλλες εικόνες:
νέοι που φεύγουν στο εξωτερικό,
μικροεπαγγελματίες που δουλεύουν μόνο για δόσεις,
συνταξιούχοι που μετρούν φάρμακα,
νησιά χωρίς γιατρούς,
σπίτια που δεν αγοράζονται ούτε σε δύο ζωές.
αλλά αυτά δεν γράφουν καλά στην κάμερα.
κι εδώ είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον:
πολλοί φτωχοί άνθρωποι συνεχίζουν να τους ψηφίζουν.
όχι γιατί είναι χαζοί όπως εύκολα λένε μερικοί.
αλλά γιατί ο κουρασμένος άνθρωπος πολλές φορές δεν ψάχνει δικαιοσύνη.
ψάχνει παρηγοριά.
θέλει να δει κάποιον που δείχνει σίγουρος.
κάποιον που μοιάζει να έχει τον έλεγχο.
κάποιον που λέει:
«εμείς ξέρουμε, εσείς ησυχάστε.»
κι έτσι η πολιτική έγινε περισσότερο ψυχολογία παρά ιδεολογία.
περισσότερο εικόνα παρά αλήθεια.
η εξουσία δεν χρειάζεται πια να πείθει.
αρκεί να καθησυχάζει.
και το καταφέρνει τέλεια:
με λευκά δόντια,
σωστό φωτισμό,
επικοινωνιολόγους,
πατριωτικές κορώνες,
και εκείνο το γλυκό χαμόγελο του ανθρώπου που θέλει να σου πάρει το σπίτι… αλλά με ευγένεια.
κάποτε οι πολιτικοί ήθελαν να φαίνονται αγωνιστές.
σήμερα θέλουν να φαίνονται παρουσιαστές πρωινής εκπομπής.
και το πιο παράξενο είναι πως ίσως αυτό ακριβώς ζητά πλέον μια φοβισμένη κοινωνία:
όχι αλήθεια,
όχι σύγκρουση,
όχι αλλαγή.
μόνο κάποιον να της χαϊδεύει το κεφάλι και να της ψιθυρίζει:
«ησυχάστε…
εμείς ξέρουμε.»
«η χώρα καίγεται.
αλλά η γωνία λήψης βγήκε εξαιρετική.»
οι «μέρες που δικάζουν» δεν είναι κάποια μελλοντική επανάσταση.
είναι η ίδια η ζωή που αργά ή γρήγορα ξεγυμνώνει τα πάντα:
την αλαζονεία,
το ψέμα,
την εξουσία της βιτρίνας,
τις πασαρέλες της πολιτικής,
τα χαμόγελα των τηλεοπτικών στούντιο.
γι’ αυτό το τραγούδι πονά ακόμα.
γιατί θυμίζει πως μπορεί για λίγο να κυριαρχούν οι εικόνες, οι επικοινωνιολόγοι και τα «εμείς ξέρουμε»,
αλλά κάποτε έρχονται και οι μέρες που δικάζουν.
όχι μόνο τους κυβερνώντες.
και τους λαούς.
γιατί κάθε κοινωνία κάποια στιγμή αναγκάζεται να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να απαντήσει:
μέχρι πότε θα φοβάται,
μέχρι πότε θα σωπαίνει,
μέχρι πότε θα μπερδεύει την ασφάλεια με την υποταγή.
