δδμανιάς: το παλιό σύστημα τρίζει — κι ακόμα κάνουν πως δεν ακούν

iloveithaki.gr, 15/5/2026

«όταν μια κοινωνία αρχίζει να μην φοβάται πια,
τότε αρχίζει να αλλάζει ιστορία.»

για χρόνια στην ελλάδα το πολιτικό παιχνίδι παιζόταν σχεδόν μηχανικά.
οικογένειες, μηχανισμοί, κανάλια, εργολάβοι, τραπεζικά στηρίγματα, κομματικοί στρατοί, “δικοί μας άνθρωποι”.

το γνωστό μεταπολιτευτικό έργο.

άλλοι κυβερνούσαν, άλλοι πλήρωναν.

κι ο λαός;
να περιμένει ρουσφέτι, μετάθεση, μια σύμβαση, ένα επίδομα, ένα δάνειο για να επιβιώσει μέσα σε οικονομία που όλο και περισσότερο έμοιαζε με φυλακή δόσεων.

χρέη παντού.
κάρτες, δάνεια, ρυθμίσεις, ενοίκια, λογαριασμοί.

κι από πάνω:
funds, servicers και τράπεζες να αγοράζουν ζωές σε τιμές ευκαιρίας.

σπίτια ανθρώπων που χτίστηκαν με ιδρώτα δεκαετιών να αλλάζουν χέρια σαν χρηματιστηριακά χαρτιά.

όμως κάτι άλλαξε.

όχι ξαφνικά.
αργά, βασανιστικά, μέσα από κρίσεις, μνημόνια, φόρους, ακρίβεια, πλειστηριασμούς, τέμπη, κοροϊδία, κουρασμένα δελτία ειδήσεων και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.

και σήμερα το παλιό πολιτικό σύστημα δείχνει για πρώτη φορά να φοβάται πραγματικά την κοινωνία.

γιατί;

διότι ο κόσμος δεν θυμώνει πια μόνο κομματικά.
θυμώνει υπαρξιακά.

ο νέος δεν σκέφτεται “δεξιά ή αριστερά”.
σκέφτεται:
“θα μπορέσω να ζήσω;”

ο συνταξιούχος δεν λέει “ποιος είναι καλύτερος υπουργός”.
λέει:
“θα πληρώσω ρεύμα ή φάρμακα;”

ο μικρομεσαίος δεν πιστεύει πλέον σε “ανάπτυξη”.
βλέπει:
τράπεζες, funds, servicers και αλυσίδες να καταπίνουν μια ολόκληρη χώρα.

κι όσο η καθημερινότητα στενεύει, τόσο μεγαλώνει η πολιτική δυσπιστία.

γι’ αυτό βλέπουμε τώρα:

• νέα κόμματα,
• πολιτικές επιστροφές,
• διασπάσεις,
• υπόγειες συμμαχίες,
• και έναν πανικό πίσω από τα τηλεοπτικά χαμόγελα.

η εξουσία καταλαβαίνει κάτι που ίσως ακόμη δεν λέγεται ανοιχτά:

το παλιό “μητσοτακέικο μοντέλο” φθείρεται βαθιά μέσα στην κοινωνία.

όχι μόνο πολιτικά.
ηθικά.

και αυτό είναι πιο επικίνδυνο.

γιατί στην ελλάδα πολλά συγχωρούνται:
η αλαζονεία όμως δύσκολα.

ειδικά όταν συνοδεύεται από αίσθηση αδικίας.

κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη παρεξήγηση των ισχυρών:

νομίζουν πως επειδή ακόμη ελέγχουν μηχανισμούς, ελέγχουν και την κοινωνία.

δεν είναι το ίδιο πράγμα.

οι κοινωνίες πολλές φορές μοιάζουν ακίνητες μέχρι τη στιγμή που μετακινούνται όλες μαζί.

κι αν συμβεί αυτό, τότε τα ποσοστά δεν θα αλλάξουν απλώς.
θα αλλάξει ολόκληρος ο πολιτικός χάρτης.

ίσως γι’ αυτό το επόμενο διάστημα να είναι το πιο απρόβλεπτο της μεταπολίτευσης.

γιατί για πρώτη φορά μετά από χρόνια,
ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο.

«όταν οι λαοί χάνουν το σπίτι τους,
κάποιοι χάνουν την εξουσία τους.»

επιμύθιο

τα καθεστώτα δεν πέφτουν πάντα όταν είναι αδύναμα.
μερικές φορές πέφτουν όταν έχουν πιστέψει πως δεν μπορούν να πέσουν ποτέ.

ο χορός και το τραγούδι στον έλληνα δεν είναι πολυτέλεια.
είναι άμυνα της ψυχής.

σαν να λέει:
“μπορεί να μου πήρες λεφτά,
σπίτι,
ελπίδες,
αλλά δεν θα με δεις να σέρνομαι.”

γι’ αυτό ίσως και δεν γονατίζει εύκολα αυτός ο λαός.
γιατί ακόμη και στον άδη,
θα βρει τρόπο να στήσει γλέντι.