μικρού μήκους τρόμοι

Μυρτώ Παπάζογλου | 02.06.2015 | 08:00

Άσκηση αυτοελέγχου. Έτσι το λέει η ψυχίατρος μου. Να μπαίνω λέει στο μετρό και ας το φοβάμαι. Γιατί αν επιβληθώ στους φόβους μου θα τους ελέγχω, λέει. Μπούρδες λέω εγώ. Αν τους ελέγχω θα πάψουν να είναι φόβοι, μετά θα γίνω παντοδύναμη και θα αυτοκαταστραφώ. Αυτό συμβαίνει σε όλους τους ισχυρούς. Δεν ξέρω αν αυτή είναι μια πεποίθησή μου προσωπική ή δανεισμένη από κάποιο ανάγνωσμα. Όλη η ζωή μου έτσι είναι. Ποτέ δεν θυμάμαι ακριβώς αν κάτι το έζησα ή κάπου το διάβασα.

 Θα μπω στο μετρό και σήμερα. Παριστάνω πως είμαι ηθοποιός και παίζω σε μια ταινία μικρού μήκους. Δεν μου μειώνει το φόβο αλλά υποχρεούμαι να υποδύομαι κάποια άλλη. Ένα σωρό κάμερες είναι στραμμένες πάνω μου. Από ψηλά και χαμηλά, υπό γωνία και αγωνία. Αλλά είμαι επαγγελματίας. Θα φερθώ άψογα σ’ αυτό το δεκάλεπτο. Το σενάριο προσαρμόζεται καθημερινώς. Αν έχω ξυπνήσει καλά και έχω φορέσει κραγιόν και σκουλαρίκια παριστάνω την όμορφη. Κρατώ το κεφάλι ψηλά, αρνούμαι να κοιτάξω τους γύρω μου και η μύτη μου γίνεται σνομπ. Ξέρετε, δηλαδή λιγάκι λεπταίνει και μακραίνει. Αυτό δεν είναι σνομπ;

 Τις μέρες που είμαι ανόρεχτη είμαι και απεριποίητη. Τότε παίρνω ένας ύφος σκληρό και δυστυχισμένο. Αυτοί που με κοιτάνε θα ορκιζόντουσαν πως με έχουν βρει μεγάλες συμφορές. Ο σνομπισμός ενυπάρχει και σ’ αυτό το ρόλο. Φαίνεται όχι στη μύτη αλλά στα χέρια. Τα δάχτυλα πρησμένα , το δέρμα τραχύ και άνυδρο. Μια βέρα φορεμένη στο δεξί παράμεσο συμβολίζει κάτι. Είναι στενή πολύ. Δεν τη φορώ γιατί υπάρχει σύζυγος. Είμαι την ημέρα εκείνη, από χρόνια χήρα. Αλλά όχι από τις σύγχρονες. Από τις άλλες τις γνήσιες τις παλιές, που μετά το συγχωρεμένο δίνανε λόγο με το Χάρο, κι έμεναν δια παντός αρραβωνιασμένες μαζί του.

 Υπόκλιση – Έξοδος από τη σκηνή