αδέσποτος σκύλος | 25/αυγ/2015
Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος
Μεταθανάτιο
Τώρα είναι λιγότερο σκληρή η ξενιτιά.
Καταραμένοι γονείς, δέντρα, θάνατος.
Αντίσκηνα. Γη της επαγγελίας. Ήλιος
θάλασσα βυζιά. Βρέφη μελανιασμένα.
Εμπνεύσεις για τον οίστρο λογοτεχνών
που τους κούρασαν τα κοινά και
μαγειρεύουν τώρα ποιητικό λαπά
και αραβικά παϊδάκια για να ταΐσουν
στην πανσέληνο λύκους νοικοκυραίους.
Μικροαστούς που αλυχτάν και διψάν
για συγκίνηση και φρέσκο ετοιμόγεννο δράμα.
Νύχτα που τρεμοσβήνει. Πουδράροντας
το πρόσωπο η εγγλέζα για να βρει γαμιά.
Μοχθηρή τουμπανισμένη κοιλιά σαν
τεράστια κολοκύθα ξεβρασμένη στην Κω.
Σύριοι ποιητές δραπετεύουν με φουσκωτά
για το Μόναχο. Με διευθύνσεις και τηλέφωνα.
Βρεγμένες ατζέντες. Συστατικές επιστολές
του Σατανά. Χειρόγραφα στιχάκια.
Σαν έτοιμοι από καιρό να ξεσκατίσουν
το διαφωτισμό και τα χρυσά παιδιά του.
Της Ευρώπης το αμερικάνικο όνειρο.
Της Ευρώπης το μαγαρισμένο μουνί.
Σχετικά
τώρα που η φαντασία σκάρτο με βγάζει
σε “Ποίηση”
Παραμύθια για μικρά διεστραμμένα κοριτσάκια ή Πως ο λαός δείχνει το βρακάκι του στην εξουσία
σε “Ποίηση”
σε “Ποίηση”
