“τα αδέσποτα ποιήματα”

Τζούτζη Μαντζουράνη, (αποσπάσματα) “Τα αδέσποτα ποιήματα” -κυκλοφορεί

«Χωρίς δεσπότη, χωρίς κύριο και αφέντη, τριγύριζαν στην πόλη από το 2013, μέχρι το 2015.
Έζησαν την ταπείνωση και την εξαθλίωσή της, την απελπισία να μεγαλώνει καθώς οι δρόμοι γίνονταν όλο και πιο στενοί και δύσβατοι.
Είδαν τα παγκάκια να μετατρέπονται σε σπίτια, τα σκουπίδια σε τροφή, τα πάρκα σε τουαλέτες…
Είδαν την αγανάκτηση και την απελπισία να καλύπτουν τα πρόσωπα και τις ψυχές των κατοίκων, τον έρωτα να γίνεται απόγνωση και την Απώλεια να διαλύει τα πάντα.
Έτσι πέρασαν μέσα μου, με σημάδεψαν, και στο τέλος άφησαν το καθένα από αυτά, το αποτύπωμά τους στο χαρτί…
Μέσα σε ένα βιβλίο απόσταγμα ελεύθερης ψυχής, εξακολουθούν να μιλούν για όλα όσα ζήσαμε αυτά τα χρόνια, με τον δικό τους γλυκόπικρο τρόπο».

ΤΑ ΠΙΟ ΠΙΚΡΑ ΔΑΚΡΥΑ…

Είναι εκείνα που δεν κυλάνε ποτέ από τα μάτια μας.
Οι πιο δυνατοί οργασμοί, είναι αυτοί που δεν ακούγονται…
Η μεγαλύτερη απελπισία,
είναι αυτή που κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο.
Την πιο μεγάλη δύναμη, την βρίσκει ο άνθρωπος
όταν έχει παραλύσει από τον φόβο.
Το πιο έντονο φως, το βλέπεις
μέσα από το σκοτάδι του θανάτου.
Και για τη ζωή σου μπορείς να μιλήσεις,
μόνο με ό,τι έχεις αφήσει πίσω σου πεθαίνοντας.
ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ
Μαθαίνεται ο πόνος!
Χαρακιά κι αλάτι
στη πληγή.
Κι ύστερα,
Κι άλλη χαρακιά
και πάνω της
κι άλλο αλάτι.
Σιγά σιγά
συνηθίζεται
κι αυτό,
όπως όλα.
Σιγά σιγά
σε πλησιάζει
ο θάνατος.

Αυτές οι μικρές ρυτίδες,
στην άκρη των ματιών.
Χαρακιές πόνου ψυχής
βαθιές..
Και εκείνη η αυλακιά,
ανάμεσα στα φρύδια.
Όλη η φουρτούνα της ζωής
κλεισμένη μέσα της…
Τα χείλη σφιγμένα,
δειλά να τολμάει το χαμόγελο
να σκάσει
με φόβο μην πληρωθεί το τίμημα
μετά …
Ζωή!
Τα πάντα μου τα ‘δωσες!
Όλα μια στιγμή αργότερα
από τότε που μπορούσα
να τα χαρώ….

*

©Τζούτζη Μαντζουράνη