thegreekcloud | 28.07.2016 | 14:43
Τα προσφυγικά σπίτια στα Ταμπούρια είναι διώροφα με μια μικρή βεράντα στο πάνω όροφο. Ο δεύτερος όροφος μοιάζει με σοφίτα και η καμπυλότητα της οροφής στο εωτερικό του σπιτιού σου θυμίζει τον αμνιακό σάκο της μάνας σου να τον τραντάζουν τα κονταροχτυπήματα των ηλιαχτίδων και της βροχής, ο φιλτραρισμένος ήχος του όμποε, και η ελπίδα ότι είσαι ασφαλής – για κάμποσο.
Οι ντόπιοι κάτοικοι της περιοχής, οι μαβιές μπουκαμβίλιες, παρόλο που τις τσαλαπάτησαν τα θεμέλια και οι πλακόστρωτες αυλές αναρριχήθηκαν πάνω στα τοιχώματα των σπιτιών και κρατούν ενωμένο το αστικό τοπίο, την γραφική λεπτομέρεια και το μεράκι.
Κανέλα και κύμινο και αυγοκομμένες σούπες για τα κυρίως πιάτα της όσφρησης με ντεκόρ από σπιτικό δειλινό και νερατζάκι της ομόνοιας.
Κοίτα, τους ανθρώπους που βγαίνουν όξω από την πόρτα τους και κάθονται σε μια καρέκλα και παρακολουθούν τα εκθέματα, τα βότσαλια του πεζοδρομίου και τα τοπία από τις μπουγάδες. Είναι καμουφλαρισμένοι με ρυτίδες και χέρια με δάχτυλα στραβά που όλα δείχνουν λοξά και ξέφρανα, πότε στο κέντρο της Γης και πότε στον αφαλό τους, στις κόρες των ματιών και τα κατεστραμμένα πεπρωμένα.
Και κάτι κορίτσια ψηλά… Πολύ ψηλές γίνανε οι Ταμπουριωτισσες οι δεκατριάχρονες. Κάποιοι θα λένε οι όμορφες τι σημαντικό έκαναν και τους ανήκει η γειτονιά; Και γράφουν όρκους για αυτές με σπρέι πάνω στην άσφαλτο;
[Απομυθοποιούμε την εξωτερική ομορφιά των ανθρώπων, επειδή ειναι σπάνια. Όμως, έχω ενστάνσεις για αυτήν την τακτική μας. Είναι ένα χάρισμα όπως το να είναι κάποιος εύστροφος ή να ζωγραφίζει καλά. Ένα τέτοιο προσόν δεν θα το αποδομούσαμε επειδή έχει σημασία, συγκινεί και είναι σπάνιο. Μα σπάνια είναι και η φυσική ομορφιά. Και συγκινεί βαθιά. Όσο πιο έξυπνος κάποιος, τόσο πιο πολύ βλέπει πως η ομορφιά έχει μια διαχρονικότητα, ειδικά αυτή που αλλάζει με τον χρόνο. Η ομορφιά είναι τόσο καθηλωτική που δεν επιτρέπει στο μυαλό την αδιάκοπη ροή των φυσικών λειτουργίων. Η γοητεία της ομορφιάς είναι τόσο στοχοπροσηλωμένη να κατακρεουργήσει το μυαλό όσο κανένα άλλο χάρισμα και προσόν.
Είμαι λατρης της ομορφιάς. Βρίσκω ομορφιά σε ανθρώπους που οι υπόλοιποι δεν μπορούν να την ανακαλύψουν. Όμως, μιλάμε για την ίδια ομορφιά. Μην τρομοκρατείτε τους ανθρώπους, επειδή θέλουν ή μπορούν να είναι όμορφοι.
Δεν μου αρέσουν ποτέ αυτά που γράφονται ότι η τάδε ήταν μέτριας ομορφιάς αλλά έλαμπε. Το βρίσκω προσβλητικό προς τις γυναίκες που φτιάχτηκαν από υλικά που σπανίζουν στη Γη όπως ήλιο για μάτια και χρυσό για δόντια και άργιλο για χείλη και θάλασσα για δέρμα στον κόρφο. Το βρίσκω προσβλητικό και για αυτούς που η ζωή πλέκει εγκώμια πάνω στα στραβά πόδια τους και τις πεταχτές λιπώδεις κοιλιές ή τα αχνά μαλλιά τους. Ίσως, είμαι πολυ ποιητική και μουρλή. Ευτυχώς, είμαι και αυτό δεν μπορεί να μου το πάρει ούτε ο χρόνος ούτε ο θάνατος.
Λοιπόν, συνηθίζουμε να λέμε πως οι όμορφοι είνα συνήθως κάπως χαζοί. Μα η ομορφιά είναι ενός είδους υψηλής νοημοσύνης του οργανισμού έτσι πως τυχαία επέλεξε και ταίριαξε τα κομμάτια ενός προσώπου.
Άσχημο βρίσκω την έπαρση, την αλαζονεία. Τετριμμένο θα μου πείτε.
Αν θέλουμε να είμαστε δημοκρατικοί, πρέπει να αφήνουμε τους όμορφους ανθρώπους στα βάθρα τους…]
Δεοντολογικά, είναι μοναδική σύμπτωση να είναι κάποιος όμορφος σε μια τόσο παλιά γειτονιά που οι τοίχοι μυρίζουν πρωινή πάχνη και τα μαγαζιά είναι κλειστά από καιρό.
