sifiniera | August 16, 2016
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Από το μπλογκ http://www.artnau.com/2013/05/ana-teresa-barboza/
Ένας άνθρωπος ο οποίος αναμοχλεύει διαρκώς το παρελθόν και επαναφέρει τις σκοτεινές και μαύρες περιοχές της σχέσης ως μόνιμη αξίωση και άλλοθι για να φέρνει νέο τέλμα στη σχέση είναι ένας χειριστικός άνθρωπος -ένας άνθρωπος που δεν θέλει να σκέφτεται το μέλλον, αλλά το παρελθόν. Εμμένει στο τραύματα εκείνα με εγωκεντρικό πείσμα, γιατί δεν θέλει να δημιουργήσει μέλλον. Θέλει να σκάβει πιο βαθιά στο λάκκο του άλλου μέχρι να το θάψει μέσα του και να τον ξεχάσει. Μέχρι τότε του ρίχνει νωπό χώμα στο πρόσωπο και αφήνει τους μύκητες να γλεντάνε με την εν ζωή σάρκα και να την αφήνουν σκοροφαγωμένη και πριονισμένη τόσο ώστε να μην αναγνωρίζεται ο άλλος. Σου μένει η ανάμνηση του θανατωμένου προσώπου. Άλλωστε, είσαι πια ένα απολειφάδι που στις περισσότερες φορές από τύψεις αποδέχεσαι το βασανιστήριο του χειριστικού ανθρώπου, αν και βλέπεις ολοκάθαρα το σκοτάτι του χώματος να θαμπώνει την ορασή σου. Στο τέλος της σχέσης, δεν απομένουν παρά σκελετοί, αποστεωμένα συναισθήματα και κουφάρια αναμνήσεων στο οστεοφυλάκιο των σχέσεων.
Η σχέση υπολειτουργώντας για καιρό θεμελιώνει την πρέπουσα ενδυναμώση για το γόητρο και το εγώ του χειριστικού ανθρώπου, έως ότου βρει «τη δύναμη» να απεμπολήσει με μακάβριο και αναπάντεχο τρόπο τον δεσμό από πάνω του, από μέσα του, από γύρω του. Γιατί ο χειριστικός άνθρωπος είναι ένας βαθιά ανασφαλής άνθρωπος που ζει μέσα σε ατσάλινα κουτιά, μέσα στο τετριμμένο προυπολογισμό της ανύπαρκτης συνήθειας.
Ο δεσμός των ανθρώπων ευτελίζεται σε μια στιγμή και γίνεται ένα κουρέλι από λινάτσα, που οι αναπνοές των ανέμων διαπερνούν τα ξεσκισμένα νήματα. Χλωμιάζει το ύφασμα και δεν φτουράει ούτε τις πληγές να δέσεις. Κάπως έτσι, τελειώνει η ωραιότητα, ενηλικιώνεσαι, παίρνεις τα χαμπάρια σου και γίνεσαι κυνικός, μόνος και σε ζηλεύουν όλοι για την ακεραιότητά σου. Ένας σωστός κοσμοκαλόγερος.
Related
