sifiniera | October 17, 2016
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Τις τελευταίες μέρες υπήρχε μια θολούρα μέσα στο μυαλό της. Οι εικόνες μπερδεύονται με τις λέξεις και οι αναμνήσεις με τα deja vu και όλα γίνονται ένα αχνό σύννεφο που της προκαλούσε ένας βάρος στα βλέφαρα. Όχι από εκείνο του πονοκεφάλου που είναι πηχτό και σε στέλνει αμέσως στο συρτάρι με τα παυσίπονα. Ούτε καν εκείνο της δικαιολογίας για να αποφύγεις την κοινωνική υποχρέωση που βαριέσαι. Έμοιαζε λεπτόκοκκοι άμμοι και γυάλινα θραύσματα να πέφτουν στα μάτια της. Εκείνα έκλειναν από φόβο, μαζί με τον μικρό ίλιγγο.
‘Ηταν πια ένας ολόκληρος χρόνος που είχε να διαβάσει λέξη τού. Μεγάλη σημασία είχαν οι λέξεις παρά οι κουβέντες, γιατί τις τρως όποτε θες… μία-μία τις τσιμπολογάς σε κάθε θόρυβο αποχής.
Διάστημα.
Είχε περάσει πολύ καιρός από την τελευταία φορά που είχαν ευχηθεί χρόνια πολλά, καλό απόγευμα, καλή συνέχεια και όλα αυτές τις τυπικές απολογητικές εκφράσεις του τέλους μιας συνάντησης. Άλλωστε, εκείνος τις σιχαινόταν από αλαζονεία ότι είναι διαφορετικός και από κάτι άλλο που δεν είχε προσδιορίσει ακόμη ή δεν ήθελε, εκείνη. Δεν ήθελε να ξέρει τα πάντα. Ξέρετε… είναι πολύ κουραστικό να μεταφράζεις τα νοήματα και τις αμυχές των βλεμμάτων των άλλων, τις δυστροπίες τους και τις αναπάντητες κλήσεις τους. Είναι φορτίο βαρύ για το μυαλό -σχεδόν εριστικό- να κατανοείς τις συμπεριφορές. Είναι μακάβριο. Όλες, πάντα. Προτιμότερη η άγνοια της ολότητας, καλύτερα τα σχεδιάσματα.
Δεύτερη, ίσως και τρίτη, φορά στη ζωή της γίνεται αυτόπτης μάρτυρας χωρισμού στο πόδι, «χωρισμού ντελίβερι στην πόρτα σας». Εκεί, μπροστά στο σταθμό του Πειραιά χωρίζουν άνθρωποι νέοι, μαλθακοί, πρωτοστάτες της παρθενίας και σχολιαρόπαιδα, ακόμη και ο επιστάτης της πολυκατοικίας της.
Ήταν το κορίτσι καθισμένο πάνω στο σάπιο παγκάκι και τρία τέταρτα άνθρωπος το αγόρι. Εκείνη αμείλικτη τόνιζε την απόφασή της με σχετικά ήπια στα ντεσιμπέλ φωνή. Το αεράκι πήρε την ηχώ από την αναρώτηση των αφορμών, των αιτίων και αιτιατών που έχασκε στα χέρια και στον κορμό του αγοριού.
Δεν ξέρει γιατί οι άνθρωποι βιάζονται τόσο να χωρίσουν τους ανθρώπους, αλλά θα έχουν κάποιο δίκιο. Βιασύνη να ξεφορτωθείς. Γρήγορα να κερδίσεις τον χρόνο που έχασες. Μια φυσαλίδα είναι πια οι σχέσεις. Εξατμίζονται οι αναμνήσεις. Οι φωτογραφίες εκπαιδεύουν την λήθη στα κυκλώματα ενός χαλασμένου σκληρού δίσκου. Καθαρίζουμε τα αποκαΐδια το επόμενο πρωί από το χαλάκι. Μετά επιδιδόμαστε σε ένα ξέφρενο αγώνα εξόδων, αλλαγών, πρακτικών. Ή μένουμε και εντελώς οι ίδιοι από πείσμα ανθρωπολογικό.
Σίγουρα, δεν είναι αρχέγονη και σίγουρα δεν είναι πρωτοποριακή η πρακτική του χωρισμού. Η γη χωρίζεται και αποκτά τα δικά της κομμάτια ανεξαρτησίας. Το είδαν οι άνθρωποι με την ευρυμάθεια της γεωγραφίας και το κόπιαραν.
… όλοι αναζητούμε την Παγγαία μας, τον συμπαγή όγκο στέρεας και αγνής από τον πολιτισμό εδαφικής κατάκτησης που πάνω θα χτίσουμε το πρώτο σπήλαιο. Σχέση κουκούλι, αφροδισιακό λευκό σάβανο, πανανθρώπινο χούγι και ανάμεσα σε κάποια ζώα αναπαραγωγικό στάδιο. Ας πούμε πως εκείνη βρισκόταν πια κάπου στην Αφρική με ολάνοιχτα πόδια να ποδοπατούν την έρημο Σαχάρα και γόνατα να ματώνουν στην Ακτή Ελαφοντοστού. Και εκείνος κάπου στην Πνύκα να μαζεύει αρχαιότητες.
Και χωρίζουν οι άνθρωποι…
Related:
