iloveithaki.gr | jan 30th 2018
σχόλια ημέρας:
τα σκοτάδια μας, οι αλυσίδες μας
είναι η κατάντια των σύγχρονων σκλάβων να θεωρούν περίπου ως θέσφατα ή δόγματα τις σκιές που προβάλλονται ως πραγματικότητα. έτσι έμαθαν να θεωρούν τις αλυσίδες τους ως “τάξη” και την υποταγή τους ως “δημοκρατία”. όχι, λοιπόν! δεν μπορεί να είναι “τάξη” ή “δημοκρατία” το να μη γνωρίζεις τι θα σου συμβεί την επόμενη ημέρα, αν θα μπορείς να ζήσεις όταν δεν θα μπορείς πια να δουλεύεις, αν θα μπορείς να νοσηλευθείς όταν αρρωστήσεις, αν θα μπορείς να πληρώσεις τα φάρμακα σου, αν θα μπορείς να πληρώσεις τους φόρους που σου επιβάλλουν (συχνά για εισοδήματα που δεν έχεις), αν θα έχεις δουλειά, αν θα κατασχεθεί η περιουσία σου, αν θα μπορείς να μεγαλώσεις ή να σπουδάσεις τα παιδιά σου, αν υποχρεωθείς να μεταναστεύσεις, αν.., αν…, αν… μήπως αυτά που μας έμαθαν να θεωρούμε αληθινά και σημαντικά δεν είναι παρά διαστρεβλωμένες εικόνες; μήπως δημοκρατία, δικαιοσύνη, ανάπτυξη, ελευθερία, ισότητα, ειρήνη, φιλοπατρία κλπ δεν είναι παρά σκιές οι οποίες προβάλλονται στις διαστάσεις που βολεύουν τους λίγους που τις χειρίζονται; μήπως μας φοβίζει και μας τυφλώνει ο ήλιος επειδή είμαστε μαθημένοι στα σκοτάδια; μήπως, εν τέλει, η μόνη πραγματικότητα είναι οι αλυσίδες μας; / cogito ergo sum
το μουνί καρδιά
o σύγχρονος αρσενικός άνθρωπος λοιπόν χρησιμοποιεί το υπερόπλο, την καυλάντα και το λακριντί, για να πείσει τον θηλυκό άνθρωπο ή τον αρσενικό άνθρωπο ότι δεν θέλει απλώς σεξ, αλλά ότι είναι ερωτευμένος μαζί του. πουλάμε έρωτα (και βάλε). προσπαθούμε να φέρουμε την αποπλάνηση και το φλερτ σε πέρας υποκρινόμενοι ότι παίζουμε σε (τουλάχιστον) ένα επίπεδο πάνω από αυτό στο οποίο πραγματικά βρισκόμαστε και στο οποίο ζοριζόμαστε. κι έτσι η επιθυμία αποκαλείται έρωτας, η καύλα πεπρωμένο, η προσδοκία του λαγνέματος βασίλειο του έρωτα, το μουνί καρδιά, η καψούρα μάγεμα και σάστισμα — και πάει λέγοντας και λέγοντας. θα μου πείτε, ναι, έτσι πέφτουνε τα γκομενάκια. εννοείται. επίσης έτσι πουλιούνται και οι κρέμες με βάση τη λανολίνη: ως ελιξήρια νεότητας· έτσι πλασάρεται η βίβλος: ως λόγος του θεού· έτσι εξαπατώνται τα εκλογικά σώματα / sraosha
ο αχαλίνωτος νεοφιλελευθερισμός
οκτώ- πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο να κατέχουν όσο ο μισός πληθυσμός του πλανήτη. εκατομμύρια παιδιά που λιμοκτονούν, εκατομμύρια γυναίκες (αλλά και παιδιά) που ανταλλάσσονται στο σκλαβοπάζαρο του -ο θεός να το κάνει- σεξ, εκατομμύρια σύγχρονοι δουλοπάροικοι που παράγουν στον τρίτο κόσμο μια σειρά αγαθά, από κινητά και ρούχα μέχρι τρόφιμα, τα οποία κατευθύνονται για το ένα τρίτο του ανεπτυγμένου κόσμου – στον οποίο ανήκει και η ελλάδα της φτώχειας και της κρίσης. η έκθεση της οxfam πέρασε απαρατήρητη, ιδίως από εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που θεωρούν πως οι ανισότητες είναι φυσιολογικές αλλά και από ένα κομμάτι του προοδευτικού πολιτικού κόσμου που αντιστρατεύεται στα λόγια τις ανισότητες χωρίς να προσπαθεί, έστω, να ενταχθεί σε ένα πλαίσιο διαφορετικό από τον αχαλίνωτο νεοφιλελευθερισμό που τις δημιουργεί. η αντιπαράθεση προόδου – συντήρησης, εν τέλει αριστεράς – δεξιάς, αναδεικνύεται όλο και πιο επίκαιρη κάθε φορά που στοιχεία φωτίζουν το πρόβλημα, αναγκάζοντας ακόμα και φορείς όπως το διαβόητο δντ να αναγνωρίσουν την ανάγκη αύξησης του φόρου στους πλούσιους – το αντίθετο απ’ αυτό που ευαγγελίζεται ο κυριάκος μητσοτάκης.
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1212″]
