είχαμε τον αίολο προδώσει και δεν θα γυρίζαμε ποτές

iloveithaki.gr | feb 20th 2018

σχόλιο στο άρθρο “γυναίκα μετέφρασε για πρώτη φορά την οδύσσεια και ο οδυσσέας ήρθε στον 21ο αιώνα  (πολύ ωραίο)”
Kώστας Γεωργόπουλος
O  ΟΔΥΣΣΕΑΣ  ΣΤΟΥΣ   ΚΥΚΛΩΠΕΣ
Όπως αγναντεύαμε πεζοί
δίπλα στους γκρεμούς ένα  φαράγγι
μια σπηλιά διακρίναμε οι χαζοί
π’ όμως δεν μας ήτανε κι’ ανάγκη.

Έστεκε ο Ήλιος δυο  οριές
κι’ ήτανε  ολοκόκκινη  η  δύση
η ζωή μας όλο ανηφοριές
κι’ είχαμε απ’ τα βάσανα απηυδήσει.

Βρήκαμε την είσοδο ανοικτή
και μπουκάραμ’ όλοι αποσταμένοι
αποκοιμηθήκαμε νωρίς
μα ξημερωθήκαμε κλεισμένοι.

Κάποιος κρότος ξάφνου τρομερός
Θόρυβος τρελός από κουδούνια
Μπήκε κάποιος Γίγας φοβερός
Πρόβατα  ακλουθούσανε  μιλιούνια

Έφραξε την πόρτα μ’ ένα  βράχο
τρεις φορές το μπόι του Τιθέα
«Μαύρη τύχη τώρα μάνα θάχω
για ν’ ακολουθώ τον Οδυσσέα».

Μπήκαμε σε ώρα πούχε λείψει
κουρασμένοι κι’ άσκεφτοι  μαζί
Τώρα πεινασμένοι είχαμε σκύψει
δίπλα στων προβάτων το βυζί.

Είχαμε ξεμείνει από φαί
Μα κι ακόμα από όνειρα μεγάλα
Νύχτα μέρα  γιόμα η πρωί
Πίναμε  μονάχα αρνίσιο γάλα

Κάπου εκεί ένας Γίγας φοβερός
Σαν ρολόι γύριζε ένα μάτι
Έπινε μεθώντας διαρκώς
Μ ένα τρισπελώριο κανάτι
Σάρκες με κρασί είχε ξεράσει
μέσα στη πολύβουη σπηλιά
Ήλιος δεν μπορούσε να περάσει
Βρώμαγε  ιδρώτας και σβουνιά.

Όλοι  εμείς κρυβόμαστε  εκεί πέρα
Κι ‘ είχαμε απ’ την πείνα αλοιθωρίσει
Δυο νομάτους έτρωγε  τη μέρα
Οι μισοί θα  τούχαμε  φτουρίσει

O Oδυσσέας σ’ όλους τόχε πει
Πως κάποια στιγμή θα τον τυφλώσει΄
και με το κοπάδι ένα πρωί
όλοι οι ζωντανοί  θάχαν γλυτώσει..

Κι όπως ο Πολύφημος αργά
σούρωνε  το επόμενο κανάτι
μ’ ένανε κορμό από ιτιά
του κατασπαράξαμε το μάτι.

Βγήκαμε δειλά και φοβισμένοι
από την τεράστια σπηλιά
Άλλοι ξελυτοί κι’ άλλοι δεμένοι
από των προβάτων την κοιλιά.

Έψαχνε  τη ράχη τους αυτός
-Πούναι  τα καθάρματα …γαμώτο?
Κι’ όπως  μέσα του έβραζε ο θυμός
Το κριάρι του έψαχνε το πρώτο

Τώρα τελευταίο είχε βγεί
Κι’ όχι με των άλλων την παρέα
Είχε πουθενά καμιά πληγή?

(Είχε στην κοιλιά ….τον Οδυσσέα!)

Φθάσαμε στο ξάγναντο με κόπο
Τρέχοντας  σε   ξέφρενο  αγώνα
Είχαμε  τυφλώσει μ’ άγριο τρόπο
Το μεγάλο γιο του Ποσειδώνα

Κι’ ’ όπως το καράβι είχαμε λύσει
Έτσι ξαφνικά και στη στιγμή
Ένα βράχο είχε ξεκολλήσει
και μας τον επέταξε μ΄ ορμή.

Δυστυχώς δεν είχαμε τη γνώση
ότι με τις πράξεις μας αυτές
Είχαμε τον Αίολο προδώσει
και δεν θα γυρίζαμε ποτές.

Κ. Π. Γεωργόπουλος
12/8/2013 6:24:34 μμ