πάνω πάνω το μαχαίρι

Πρωί πρωί με τη ζεστούλα ξεκινούσε η τηλεοπτική μετάδοση για τη φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική και δυο ώρες μετά τα μεσάνυχτα σταματούσε, όσο για μια ανάσα. Πρωταθλητές στον τηλεοπτικό μαραθώνιο η ΕΡΤ1 και ο ΣΚΑΪ. Ορισμένοι από τους ρεπόρτερ-δημοσιογράφους, που ανεβοκατέβαιναν τους δρόμους -του Ματιού κυρίως- απ’ όπου πέρασε η φωτιά, πιο πληγέντες από τους πληγέντες έμοιαζαν.

Στα στούντιο αναλύσεις επί αναλύσεων, κι όπου αυτές εξαντλούνταν, επαναλήψεις, υποθέσεις και εικασίες… Και βέβαια, εστίαση στις ανθρώπινες ιστορίες, που έτσι κι αλλιώς σε τέτοιες συνθήκες πάντοτε συγκλονίζουν – μόνο που η ζωή του καθενός, όσο κι αν τη μοιράζεται με τους άλλους, στο τέλος πάλι δική του υπόθεση παραμένει και είναι αυτός ο ίδιος που θα τη διαχειριστεί όπως ξέρει και (αν) μπορεί.

Δεν θα έπρεπε να γίνει έτσι; Δεν έπρεπε να ενημερώνονται οι πολίτες; Δεν πρέπει να ξέρουμε ότι είναι καλύτερες οι ξύλινες κολόνες της ΔΕΗ από τις τσιμεντένιες; Δεν πρέπει να μάθουμε ότι η φτώχεια μας φταίει, ως κράτους, για την αδυναμία μας να περνά με υπόγεια καλώδια το ρεύμα; Αναμφίβολα. Απλώς, μέσα σε τόσες (φλύαρες) ώρες, τελικώς καιγόταν η ουσία.

Τα μέτρα, η βοήθεια, οι πρώτες επόμενες κινήσεις και ενέργειες, το χρονοδιάγραμμα των όποιων αρχικών αποκαταστάσεων, αριθμοί τηλεφώνων βοήθειας και άλλες χρήσιμες για τους πληγέντες και τους αγνοούμενους πληροφορίες. Η ουσία και η βοήθεια δίνονται και με πεντάλεπτα, ανά μία ώρα. Αν η ΕΡΤ είχε Μουντιάλ τι θα έδειχνε; Αν ο ΣΚΑΪ είχε «Survivor»; Αλλες οι ρήτρες εκεί και οι συμφωνίες.

Υπήρξαν δε ορισμένοι δημοσιογράφοι που είχαν περισσότερη αγωνία για την επόμενη μέρα και την απόδοση ευθυνών απ’ όση οι άνθρωποι που έζησαν τη φρίκη, που έχασαν κομμάτια τους. Ανασχηματισμούς και αναδιατάξεις προανήγγειλαν, εκλογικές ήττες προφήτεψαν…

Ολα για να στηθεί μια καινούργια παγίδα. Για να μπει πάνω πάνω το μαχαίρι, κι από κόκαλο τίποτα. Σε αυτή την εδραιωμένη πια απάνθρωπη κατάσταση δεν χρειαζόμαστε τους καλύτερους διαχειριστές της, αλλά την εκ βάθρων και εκ ρυμοτομικών σχεδίων αλλαγή.