iloveithaki.gr \ sept 16th 2018
με λίγα λόγια: ο κ. μητσοτάκης: «άριστος» από τα γεννοφάσκια του, προϊόν πολιτικού κλωνισμού μέσω οικογενειοκρατίας και, κυρίως, αρκούντως καιροσκόπος ώστε ν’ αλλάζει πολιτικό πουκάμισο ανάλογα με τον νεοφιλελεύθερο ή ακροδεξιό και συντηρητικό καιρό
moto: «δεν ξεχνιέται όποιος πεθαίνει, πεθαίνει όποιος ξεχνά». «ο παύλος ζει, τσακίστε τους ναζί»
σχόλια ημέρας:
το όνειρο του μητσοτάκη γι αυτή τη χώρα
έχω ένα όνειρο για το αύριο της χώρας. ένα νέο όραμα, ένα σχέδιο σαφές, ρεαλιστικό, απελευθερωμένο από τον κρατισμό. Η επιχειρηματικότητα, απενοχοποιημένη και απελευθερωμένη από φόρους να υπερβεί τον παρασιτισμό. Το μέλλον να μείνει αμόλυντο από ιδεοληψίες του παρελθόντος και στρεβλώσεις της Μεταπολίτευσης. Άνθιμοι και Αμβρόσιοι να οδηγούν τον όχλο σε εθνικιστικά συλλαλητήρια κραυγάζοντας σε ιλαροτραγωδία με Παναγιές Οδηγήτριες στα χέρια αντί για ρόπαλα και επιδειξίες διαμαρτυρόμενους αγκαλιά με ακροδεξιούς τραμπούκους. Θέλω τον νεοφιλελευθερισμό αγκαλιά με την Ακροδεξιά, να μην μπορούν να δραπετεύουν τα όνειρα από πουθενά. Θέλω τη χώρα μου πίσω στην κρίση μόνιμα και ο άριστος εγώ να διαφεντεύω με ίνδαλμά μου τον Βορίδη… αιώνια. Ο κόσμος άλλωστε τότε (που ήμουν μικρός για να θυμάμαι, εξόριστος στην κούνια μου στο Παρίσι) κοιμόταν με τα παράθυρα ανοιχτά. όταν δεν τον δολοφονούσαν στους δρόμους…
λογοδοτούμε μόνο στη κοινωνική πλειονότητα
η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, «ιδεοληψία» της αριστεράς κατά τον κ. μητσοτάκη, ευχολόγιο για κάποιους εξ αριστερών, είναι εδώ, είναι μπροστά μας και οι θετικές τις συνέπειες θα φανούν στην πράξη πολύ σύντομα. είναι το κύριο όπλο που διαθέτουμε για την επαναφορά της αγοράς εργασίας στην κανονικότητα. Είναι το κύριο όπλο μας, αλλά όχι και το μοναδικό. Η σταδιακή αύξηση του κατώτατου μισθού το επόμενο διάστημα, η εξαγγελία του πρωθυπουργού για κατάργηση του ντροπιαστικού «υποκατώτατου» μισθού για τους νέους κάτω των 25 ετών, οι συνεχείς και στοχευμένοι έλεγχοι της Επιθεώρησης Εργασίας, η ηλεκτρονική προαναγγελία των υπερωριών κινούνται ξεκάθαρα στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της θέσης των εργαζομένων απέναντι σε εργοδοτικές αυθαιρεσίες. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εργασιακά δικαιώματα δεν υφίστανται χωρίς τις διεκδικήσεις των ίδιων των εργαζομένων και χωρίς ένα ισχυρό εργατικό κίνημα, το οποίο πρέπει αφενός να αξιοποιήσει και να αναδείξει τις παραπάνω δικλείδες και αφετέρου να αξιώσει συντεταγμένα τη διεύρυνση των δικαιωμάτων που αποψιλώθηκαν στα χρόνια της κρίσης. Μόνο τότε θα μπορούμε να μιλάμε ουσιαστικά για επαναφορά της εργασιακής κανονικότητας και του συλλογικού εργατικού δικαίου. Από ό,τι φαίνεται, λοιπόν, δεν είμαστε όλοι το ίδιο… Και δεν είμαστε το ίδιο, γιατί για εμάς στον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο πριν όσο και μετά τη λήξη του προγράμματος, τα εργασιακά αποτέλεσαν και αποτελούν την προμετωπίδα της κοινωνικής μας πολιτικής. Γιατί μαζί με την Υγεία, την Παιδεία, την κοινωνική προστασία, τον τομέα των δικαιωμάτων και των ελευθεριών, τα εργασιακά αποτελούν μια οριζόντια διαχωριστική γραμμή με τη στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού στην οποία εμείς είμαστε απέναντι. Γιατί για εμάς στόχος είναι να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες και τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας από την οποία προερχόμαστε και στην οποία και μόνο λογοδοτούμε.
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1480″]
