iloveithaki.gr / may 5th 2019
επισημάνσεις / σχόλια:
- «από τη μια είναι τα όπλα μαζικής διαστρέβλωσης που ανήκουν στα χέρια μερικών οικογενειών ολιγαρχών και από την άλλη όμως υπάρχουν οι αλήθειες των πολλών»
- με τη δυναστεία των off shore ή μπροστά με τον λαό; / συριζα
- τι το περίεργο, θα πείτε. οι πολιτικοί παντού και πάντα παρουσίαζαν τα πράγματα όπως τους συμφέρει, χρησιμοποιώντας ευρύτατη γκάμα από τεχνάσματα που αρχίζουν με τη μετατόπιση της έμφασης και καταλήγουν στο χονδροειδές ψέμα. δηλαδή, ουδέν καινόν υπό τον ήλιον της νδ
- είναι αλήθεια ότι τα χειρότερα τα έχουμε αποφύγει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον. τα σύννεφα όμως μαζεύονται. οι αυτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι υπόσχονται μεν ως απώτατο στόχο τη ριζική εξυγίανση των εθνολαϊκιστικών πολιτικών μας ηθών, αλλά ταυτόχρονα, για να το πετύχουν, δεν διστάζουν να ντυθούν μακεδονομάχοι
επιλογή πραγματικών ειδήσεων:
εκλογές τοπικών αρχόντων πρόκληση για την πνευματική ισορροπία
οι πολιτικές, φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές ενστάσεις γενικά για το φαινόμενο των εκλογών και το βάρος τους στη δημοκρατική διακυβέρνηση είναι πολλές και έχουν κατά καιρούς αναλυθεί επαρκώς. υπάρχει όμως εκείνο το είδος των εκλογικών αναμετρήσεων που αφορά τους «τοπικούς άρχοντες», το οποίο συνεχίζει να αποτελεί πρόκληση για την αισθητική μας, αλλά και, συχνά, για την πνευματική μας ισορροπία. Φωτογραφίες αυτοκρατορικού μεγαλείου, κείμενα-ύμνοι για το κοινωνικό έργο των υποψηφίων και βιογραφικά άλλοτε για γέλια και άλλοτε για κλάματα κατακλύζουν τις εισόδους των σπιτιών, τις κολόνες της ΔΕΗ, το ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε μια προσομοίωση περιφερειακού παραδείσου ή μιας πολιτικής ουτοπίας στην οποία καλούμαστε να συμμετάσχουμε. «Με δύναμη μπροστά», «έχουμε την εμπειρία, δώσε μας τη δύναμη», «προτεραιότητά μας η φύτευση ενός εκατομμυρίου δέντρων στην Αττική», «στοίχημα η ασφάλεια των πολιτών», «εμπιστευτείτε μας, ξέρουμε». Πραγματικά διαμάντια πολιτικού λόγου! Φραστικές συμβάσεις που όλοι ξέρουν ότι δεν έχουν κανένα αντίκρισμα. Κενά νοήματος κελύφη που σε συνδυασμό με το οπτικό υλικό από τους απανταχού «αρχοντοχωριάτες» και τους «βλαχοδήμαρχους» (με όλο τον σεβασμό στους πραγματικούς Βλάχους) προκαλούν θυμηδία, αλλά και αποστροφή για την πολιτική. Και πάνω απ’ όλα τεράστια σπατάλη πολύτιμων πόρων για μια διαδικασία η οποία κατά βάση καθορίζεται από τους κομματικούς στρατούς και τις εκτεταμένες πελατειακές σχέσεις σε επίπεδο δήμων. Η περίφημη «αποκέντρωση» που λανσάρισε το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980, αυτό που κυρίως «αποκέντρωσε» σταδιακά ήταν η οικονομική και πολιτική διαφθορά: επιχορηγήσεις και κοινοτικά κονδύλια σε συνδυασμό με την πολύ συχνά αδιαφανή οικονομική και πολιτική διαχείριση δημιούργησαν ένα κακέκτυπο μικρό κράτος με όλα τα αρνητικά του «μεγάλου» κράτους και σχεδόν τίποτα από τα θετικά της πολιτικής συμμετοχής και της αποκεντρωμένης (αυτο)διοίκησης.
ισορροπία στην πολυσυλλεκτικότητα
τα μεγάλα κόμματα, τα κόμματα εξουσίας, είναι περισσότερο μαζικοί χώροι, παρά συμπαγείς και κλειστές συλλογικότητες. Το ιδεολογικό πλαίσιο εντός του οποίου κινούνται πρέπει να είναι αρκετά ευρύχωρο για να καλύπτει πολύ κόσμο, η πολιτική γραμμή τους πρέπει να είναι αρκετά ελαστική ώστε να ικανοποιεί τις επιθυμίες μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού και οι κανόνες που καθορίζουν τη δημόσια συμπεριφορά των στελεχών τους πρέπει να έχουν αρκετές εξαιρέσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κόμματα «μπάτε σκύλοι, αλέστε», δεν μπορεί όμως να είναι και κόμματα που λειτουργούν με πειθαρχία στρατοπέδου σε περίοδο πολέμου. Για να εξασφαλίσεις την πολυσυλλεκτικότητα θα κάνεις εκπτώσεις. Η ισορροπία είναι το ζητούμενο. Δηλαδή, να μην μπατάρεις ούτε προς την πλευρά της ιδεολογικής καθαρότητας και της πολιτικής ομοιομορφίας, αποκλείοντας ό,τι δεν ταιριάζει στον μέσο όρο και τιμωρώντας ό,τι ξεφεύγει από την αυστηρή κανονικότητα, ούτε όμως να επιτρέψεις να δημιουργηθεί μια κατάσταση χυλού όπου όλοι, ανεξαρτήτως προσόντων, δεξιοτήτων και απόψεων, να διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημόσια σκηνή.
παραπλανητικός ο «αντισυστημισμός» της ακροδεξιάς
ανν το κυρίαρχο δόγμα, ότι οι ανισότητες είναι η κινητήρια δύναμη της προόδου, έχει κατακτήσει την υπόσταση μιας αυτονόητης «αλήθειας», τότε είναι επίσης αυτονόητο ότι το αίτημα της ισότητας πρέπει να επαναφερθεί στη συλλογική συνείδηση ως μνήμη, αλλά και ως αναγκαιότητα δραστικών αλλαγών, που πρέπει να δρομολογηθούν από σήμερα και θα απαντούν ταυτόχρονα πειστικά στον παραπλανητικό «αντισυστημισμό» της Ακροδεξιάς. Αυτός είναι ένας δρόμος για να συγκροτηθούν σε πολιτικό υποκείμενο που θα λειτουργήσει ως παράδειγμα ηγεμονίας· φορέας εκείνου του ορθολογισμού που αναγνωρίζει ότι στις «αντικειμενικές συνθήκες» είναι πάντοτε ενσωματωμένη και η δική του δράση ή αδράνεια. Αλλά προς το παρόν δεν έχει επιλεγεί αυτός ο δρόμος. Ο λόγος που απευθύνουν στους ευρωπαϊκούς λαούς οι «προοδευτικές δυνάμεις» είναι η φλύαρη επανάληψη συμβατικών στερεοτύπων: Η Ακροδεξιά ως αιφνίδια επιδημία του απόλυτου «κακού» και όχι ως πολιτικό φαινόμενο. Και ο νεοφιλελευθερισμός ως αδιαπέραστο από τη δράση μας όριο. Αυτός ο λόγος είναι ένας λόγος αμυντικός και αμήχανος. Είναι η εκφώνηση ενός «εξορκισμού». Το όριο του ριζοσπαστισμού του είναι η αναπαλαίωση πλευρών του κεϊνσιανού προγράμματος, το οποίο από καιρό έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο. Υπάρχει κίνδυνος να λειτουργήσει τελικά ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία της ηγεμονίας ενός μαύρου μετώπου. Αυτός ο λόγος δεν απαντά πειστικά στο ερώτημα αν αυτή η Ευρώπη αξίζει να σωθεί και κινδυνεύει να υποστεί στις ευρωεκλογές μια σοβαρή ήττα. Δεν μπορούμε λοιπόν να είμαστε αισιόδοξοι.
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1705″]
