“Γιατί τόσο μένος με την Ομπρέλα;” ρωτούν κάποιοι.
Κάποιοι λοιπόν, είδαμε στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα έναν τίμιο πολιτικό που κατέβαλε προσπάθειες για το καλύτερο αυτού του τόπου. Για δικαιοσύνη, καλύτερη υγεία, αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας, την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Σε αυτό το πλαίσιο, αγωνιστήκαμε μέσα από τα σοσιαλ να μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να διεκδικήσει τη Πρωθυπουργία.
Δεν μπορούσε για παράδειγμα ο Δρίτσας με τους βιασμούς παιδιών στη Μόρια, ο Τσακαλώτος με τα περι αστικής αυτοπεποίθησης κ ανασφάλειας του Αλέξη Τσίπρα, τα παράλληλα νομίσματα λίγο πριν τις εκλογές, οτι δεν μπορούμε να λέμε τον Μητσοτάκη απατεώνα, τον απαρχαιωμένο λόγο του Βίτσα στα πρωινάδικα κ.α. πολλά, να χύνουν την καρδάρα που με κόπο γέμιζε ο Τσίπρας, σε κρίσιμες στιγμές.
Δεν ξεχνάμε φυσικά και όλα όσαν έγιναν πέρυσι στο συνέδριο από την ομάδα της Ομπρέλας.
Όλα αυτά, εκτός από υπονόμευση της κυβερνισιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ιδίου του Αλέξη Τσίπρα, ήταν υπονόμευση και των δικών μας προσπαθειών.
Τα προσωπεία, οι μάσκες όλων αυτών των ανθρώπων, έπεσαν μετά τις εκλογές του Μαϊου-Ιουνίου. Είπαμε λοιπόν ΩΣ ΕΔΩ. Και δεν υπήρχε περίπτωση να επιτρέψουμε να κάνουν όλα όσα έκαναν στον Αλέξη Τσίπρα και στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο, Στέφανο Κασσελάκη.
Στο καλό λοιπόν. Και να μη μας γράφετε.
