iloveithaki.gr, 19/5/2025
Ενάμιση μήνα είχα να ταξιδέψω. Και σήμερα, καράβι, λεωφορείο, ταξί — γύρισα ξανά μέσα στη ζωντανή Ελλάδα. Όχι εκείνη των ειδήσεων, αλλά των ανθρώπων. Αυτή που ιδρώνει, βρίζει, προσπαθεί και δεν αντέχει άλλο.
Μέσα στο λεωφορείο μια γιαγιά πήγε να πέσει και ακούστηκε ένας: «Άντε κυρά μου, δεν βλέπεις μπροστά σου;». Ούτε “συγγνώμη”, ούτε ευγένεια. Ένα κουβάρι όλοι — νεύρα, αγένεια, κόπωση. Σαν να μαζεύεται χρόνια πίεση και τώρα αρχίζει να σκάει.
Στο ταξί, ο οδηγός δεν μίλαγε στην αρχή. Ύστερα άρχισε να ξεσπά: «Δεν πάει άλλο, ρε φίλε. Δεν βγαίνει. Βάζω βενζίνη και σκέφτομαι αν αξίζει να δουλέψω σήμερα ή να κάτσω σπίτι».
Ο κόσμος είναι στα όρια. Δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν. Ούτε σε πρόσωπα, ούτε σε κόμματα. Δεν θα ψηφίσει “για να έρθει κάτι καλύτερο”, θα ψηφίσει απλώς για να φύγει αυτό που τον πνίγει. Ό,τι νάναι, αρκεί να αλλάξει κάτι. Και αυτό, είναι επικίνδυνο.
Όταν πεινάς, δεν σκέφτεσαι ούτε έργα, ούτε δρόμους. Σκέφτεσαι πώς θα περάσει ο μήνας. Και όταν σε βομβαρδίζουν με ειδήσεις για πολέμους, για “στρατηγικά συμφέροντα”, για Ρώσους και Ουκρανούς, λες «Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Εδώ δεν έχουμε να φάμε».
Η Ευρώπη μοιάζει μακρινή. Οι λαοί της έχουν φωνή, αλλά δεν ακούγονται. Και στην Ελλάδα, η σιωπή έχει γίνει κραυγή. Δεν ξέρω τι έρχεται, αλλά κάτι ετοιμάζεται. Το νιώθεις στον αέρα.
