iloveithaki.gr, 31/3/2026
ο χρόνος περνά.
αθόρυβα.
χωρίς να ρωτά.
και μια μέρα κοιτάς στον καθρέφτη
και βλέπεις άσπρα μαλλιά.
όχι όμως άλλον άνθρωπο.
το μέσα δεν αλλάζει εύκολα
ο γέρος κι αν εγέρασε
κι άσπρισαν τα μαλλιά του,
δεν άλλαξε τη γνώμη του
ούτε τη συνήθειά του.
έτσι λέγαν οι παλιοί.
και κάτι ήξεραν.
ο άνθρωπος μεγαλώνει.
μα ο χαρακτήρας… μένει.
οι φόβοι του.
οι χαρές του.
οι τρόποι του.
τα γεράματα δεν είναι τιμωρία
είναι καθρέφτης
λέγανε και κάτι άλλο:
τα γεράματα τιμούν τα πρώτα
όπως έζησες,
έτσι θα σε βρουν.
αν έζησες με αγωνία,
θα κουβαλάς βάρος.
αν έζησες με απλότητα,
θα βρίσκεις γαλήνη.
τι μένει τελικά
όταν φύγουν τα πολλά,
μένουν τα λίγα.
ένα πιάτο φαγητό.
μια θάλασσα ήρεμη.
μια σκέψη καθαρή.
να κάθεσαι και να μην βιάζεσαι.
η ελευθερία δεν είναι πια να τρέχεις.
είναι να μπορείς να σταθείς.
η αλήθεια που δεν λέγεται εύκολα
ο χρόνος δεν αλλάζει τον άνθρωπο.
τον φανερώνει.
ό,τι είσαι,
το κουβαλάς.
και στα νιάτα.
και στα γεράματα.
επιμύθιο θιακό
ένα απόγευμα στο θιάκι.
η θάλασσα λάδι.
ένα ιστιοπλοϊκό δεμένο και σιωπηλό.
ένας γέρος κάθεται και κοιτά.
δεν ζητά πολλά.
μόνο να είναι καλά.
γιατί στο τέλος,
δεν μετράει πόσα πέρασαν.
μετράει αν άντεξες
να μείνεις ο ίδιος.
κι ένα τραγουδάκι πολύ λονδρέζικο…
