υπάρχουν βράδια που δεν γράφουν ιστορία.
δεν αλλάζουν τον κόσμο.
δεν λύνουν προβλήματα.
δεν φέρνουν πλούτη ούτε δόξα.
κι όμως μένουν μέσα μας περισσότερο από πολλά μεγάλα γεγονότα.
ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα.
λίγοι άνθρωποι που αγαπιούνται και εκτιμούν ο ένας τον άλλον.
ένα πιάτο καλό φαγητό.
ένα ποτήρι κρασί.
μια κουβέντα χωρίς φωνές, χωρίς σκοπιμότητες, χωρίς την ανάγκη να αποδείξει κανείς ότι έχει δίκιο.
μόνο άνθρωποι που μοιράζονται λίγες ώρες από τη ζωή τους.
χθες βράδυ, κάτω από τον ήχο της θάλασσας και το απαλό αεράκι του ιονίου, μου ήρθε στο νου πόσο παράξενα κυνηγάμε πολλές φορές τα πράγματα που δεν έχουν πραγματική αξία.
τρέχουμε για περισσότερα χρήματα.
για μεγαλύτερα σπίτια.
για περισσότερη δύναμη.
για αναγνώριση.
κι όμως η ευτυχία συχνά κρύβεται σε κάτι πολύ πιο απλό.
σε ένα τραπέζι που χωρά όσους αγαπάμε.
σε μια μυρωδιά θάλασσας.
σε ένα γέλιο που βγαίνει αβίαστα.
σε μια ιστορία που αφηγείται κάποιος συγγενής ή φίλος που έχει χρόνια να δει κανείς.
σε μια στιγμή που κανείς δεν βιάζεται να φύγει.
ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι των παλιότερων γενιών, παρότι είχαν λιγότερα υλικά αγαθά, θυμούνται με νοσταλγία τις παρέες, τα γλέντια, τα καφενεία και τα οικογενειακά τραπέζια.
γιατί εκεί χτιζόταν η πραγματική ζωή.
εκεί γεννιόταν η εμπιστοσύνη.
εκεί μεγάλωνε η αγάπη.
εκεί έβρισκε ο άνθρωπος το κουράγιο να συνεχίσει όταν οι δυσκολίες επέστρεφαν.
σήμερα ζούμε σε μια εποχή που μας υπόσχεται τα πάντα.
ταχύτερες επικοινωνίες.
περισσότερη τεχνολογία.
περισσότερη άνεση.
κι όμως συχνά μας αφήνει πιο μόνους από ποτέ.
γι’ αυτό οι στιγμές της ανθρώπινης συντροφιάς γίνονται όλο και πιο πολύτιμες.
είναι μικρές νησίδες γαλήνης μέσα σε μια θάλασσα θορύβου.
δεν κρατούν πολύ.
μερικές ώρες μόνο.
μα αρκούν για να θυμίσουν κάτι που εύκολα ξεχνάμε:
ότι ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να μετρά μόνο χρήματα, επιτυχίες και αποτυχίες.
γεννήθηκε για να αγαπά.
να μοιράζεται.
να κάθεται δίπλα στους δικούς του ανθρώπους και να νιώθει ασφαλής.
κι ίσως η πραγματική ευτυχία να μην είναι τίποτε περισσότερο από εκείνη τη σπάνια αίσθηση πως, έστω για λίγες ώρες, όλα είναι όπως έπρεπε να είναι.
«η ζωή δεν μετριέται από όσα αποκτήσαμε, αλλά από τις στιγμές που μας έκαναν να νιώσουμε άνθρωποι.»
δ. δ. μανιάς
υγ: οι τρελοί κυνηγούν τη δύναμη.
οι σοφοί κυνηγούν την αγάπη.
κι εμείς οι απλοί άνθρωποι,
ανάμεσα στ’ αστέρια και τη θάλασσα,
πίνουμε το δώρο της ζωής γουλιά – γουλιά.
υπάρχουν βραδιές που δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα, λίγοι αγαπημένοι άνθρωποι και η αίσθηση πως ο κόσμος ξαναβρίσκει για λίγο το μέτρο του.
τότε καταλαβαίνεις γιατί ο γκάτσος αναρωτιέται «πώς να σωπάσω».
γιατί υπάρχουν στιγμές που η ζωή είναι τόσο όμορφη, ώστε η σιωπή μοιάζει φτωχή για να τη χωρέσει.
