η πολιτική έχει έναν κανόνα που επαναλαμβάνεται συχνά.
οι κυβερνήσεις συνήθως δεν χάνουν την εξουσία όταν δυναμώνουν οι αντίπαλοί τους.
τη χάνουν όταν αρχίζουν να απομακρύνονται οι δικοί τους.
γι’ αυτό η πιθανή δημιουργία νέου κόμματος από τον αντώνη σαμαρά δεν είναι μια ακόμη είδηση της επικαιρότητας.
είναι ένα γεγονός που μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό της χώρας.
όχι επειδή ο σαμαράς θα γίνει πρωθυπουργός.
ούτε επειδή θα κατακτήσει μεγάλα ποσοστά.
αλλά επειδή η ίδια η ύπαρξη ενός τέτοιου κόμματος αμφισβητεί το βασικό πλεονέκτημα του κυριάκου μητσοτάκη:
την ενότητα της κεντροδεξιάς παράταξης.
η νέα δημοκρατία κατάφερε να κυριαρχήσει πολιτικά επειδή συσπείρωσε σχεδόν ολόκληρο τον χώρο της δεξιάς και της κεντροδεξιάς.
όμως η ιστορία δείχνει ότι όταν εμφανίζονται ισχυρές εσωτερικές διαφωνίες, ακόμη και μικρές διαρροές αρκούν για να αλλάξουν τους συσχετισμούς.
ο αντώνης σαμαράς δεν είναι ένας απλός διαφωνών.
είναι πρώην πρωθυπουργός.
διατηρεί επιρροή σε ένα σημαντικό κομμάτι της παραδοσιακής δεξιάς βάσης.
εκφράζει ανησυχίες για τα εθνικά θέματα, τη μετανάστευση, τις σχέσεις με την τουρκία και τον ιδεολογικό προσανατολισμό της παράταξης.
ακόμη σημαντικότερο όμως είναι κάτι άλλο.
δίπλα του εμφανίζεται όλο και πιο συχνά ο πρώην πρωθυπουργός κώστας καραμανλής.
κανείς δεν γνωρίζει ποια θα είναι η τελική στάση του.
όμως η εικόνα δύο πρώην πρωθυπουργών να βρίσκονται απέναντι από την κυβερνητική γραμμή δημιουργεί ένα πολιτικό γεγονός που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
γιατί δεν πρόκειται πλέον για προσωπική διαφωνία.
πρόκειται για αμφισβήτηση που ξεκινά από το εσωτερικό της ίδιας της παράταξης.
το ερώτημα των εκλογών
επισήμως η κυβέρνηση δηλώνει ότι οι εκλογές θα γίνουν με την ολοκλήρωση της τετραετίας.
όμως η πολιτική δεν κινείται πάντα με βάση τις επίσημες δηλώσεις.
κινείται με βάση τους συσχετισμούς.
και σήμερα το μεγάλο ερώτημα είναι αν η εμφάνιση ενός νέου κόμματος στα δεξιά της νέας δημοκρατίας θα επιταχύνει τις εξελίξεις.
υπάρχουν δύο βασικά σενάρια.
το πρώτο θέλει εκλογές αμέσως μετά τη δ.ε.θ. του 2026, πιθανόν τον οκτώβριο.
σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να αιφνιδιάσει τους αντιπάλους της πριν προλάβουν να οργανωθούν πλήρως.
το δεύτερο θέλει κάλπες την άνοιξη του 2027.
εκεί το μαξίμου θα έχει περισσότερο χρόνο να παρουσιάσει έργο, να ανακοινώσει παροχές και να βελτιώσει το πολιτικό κλίμα.
η δική μου εκτίμηση είναι ότι σήμερα οι πιθανότητες είναι σχεδόν μοιρασμένες.
αν ο σαμαράς ανακοινώσει γρήγορα κόμμα και δείξει ότι μπορεί να προσελκύσει στελέχη και ψηφοφόρους της νέας δημοκρατίας, τότε οι εκλογές του φθινοπώρου του 2026 γίνονται πολύ πιθανές.
αν όμως το εγχείρημα καθυστερήσει ή αποδειχθεί μικρότερο από ό,τι αναμένεται, τότε η άνοιξη του 2027 παραμένει το επικρατέστερο σενάριο.
με άλλα λόγια:
το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν ο σαμαράς θα φτιάξει κόμμα.
είναι αν θα το φτιάξει αρκετά γρήγορα ώστε να επηρεάσει τον χρόνο των εκλογών.
η αυτοδυναμία γίνεται δύσκολη εξίσωση
η ουσία βρίσκεται αλλού.
δεν χρειάζεται ένα νέο κόμμα να γίνει πρώτο.
δεν χρειάζεται καν να φτάσει σε διψήφια ποσοστά.
αρκεί να αφαιρέσει ένα κρίσιμο κομμάτι ψηφοφόρων από τη νέα δημοκρατία.
τότε η αυτοδυναμία μετατρέπεται σε δύσκολη υπόθεση.
και η επόμενη κυβέρνηση μπορεί να χρειαστεί συνεργασίες που σήμερα μοιάζουν μακρινές.
γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο θα πάρει ο σαμαράς.
το πραγματικό ερώτημα είναι πόσοι νεοδημοκράτες θα θεωρήσουν ότι εκφράζει καλύτερα τις δικές τους ανησυχίες από τη σημερινή ηγεσία.
εκεί θα κριθεί το μέλλον.
όχι στις δημοσκοπήσεις.
αλλά στις συνειδήσεις των ανθρώπων που ψήφιζαν επί χρόνια τη νέα δημοκρατία και τώρα αναρωτιούνται αν η παράταξη που γνώριζαν παραμένει η ίδια.
η πολιτική είναι γεμάτη ανατροπές.
κάποτε ο ίδιος ο σαμαράς προκάλεσε μια διάσπαση που άλλαξε την πορεία της χώρας.
ίσως σήμερα να βρίσκεται ξανά μπροστά σε μια νέα αναδιάταξη.
κανείς δεν γνωρίζει αν θα πετύχει.
όμως ένα πράγμα μοιάζει βέβαιο.
αν τελικά δημιουργηθεί αυτό το κόμμα, η επόμενη μέρα δεν θα μοιάζει με τη σημερινή.
επίλογος
οι πολιτικοί συχνά πιστεύουν πως η εξουσία είναι μόνιμη.
η ιστορία όμως έχει άλλη γνώμη.
κανένα κόμμα δεν είναι αιώνιο.
καμιά κυριαρχία δεν κρατά για πάντα.
οι λαοί αλλάζουν.
οι εποχές αλλάζουν.
και μαζί τους αλλάζουν και οι πολιτικοί χάρτες.
γι’ αυτό η είδηση δεν είναι αν ο σαμαράς φτιάξει κόμμα.
η είδηση είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αναζητά ήδη κάτι διαφορετικό.
κι όταν οι κοινωνίες αρχίζουν να ψάχνουν, η πολιτική αργά ή γρήγορα ακολουθεί.
https://www.youtube.com/watch?v=YaBfm05NHvU&list=RDYaBfm05NHvU&start_radio=1
το «perfidia» δεν είναι τραγούδι για την προδοσία.
είναι τραγούδι για τη μνήμη.
για εκείνους που έφυγαν
