«η μεγαλύτερη υπέρβαση δεν είναι να αλλάξεις κόμμα. είναι να αλλάξεις τον τρόπο που παράγεται η πολιτική.» — δδμανιάς
για δεκαετίες η πολιτική στην ελλάδα κινήθηκε σχεδόν με τον ίδιο τρόπο.
κόμματα στελεχών.
κόμματα μηχανισμών.
κόμματα επαγγελματιών της πολιτικής.
η δύναμη βρισκόταν συνήθως στα χέρια λίγων ανθρώπων.
εκείνων που γνώριζαν τους κομματικούς διαδρόμους.
εκείνων που διέθεταν προσβάσεις.
εκείνων που ήξεραν να επιβιώνουν μέσα στους μηχανισμούς.
ο πολίτης συμμετείχε.
σπάνια όμως αποφάσιζε.
το νέο εγχείρημα του αλέξη τσίπρα δείχνει να επιχειρεί κάτι διαφορετικό.
όχι μια απλή αναδιάταξη στελεχών.
όχι μια ακόμη συγκόλληση κομμάτων.
όχι μια αλλαγή ταμπέλας.
τουλάχιστον όπως παρουσιάζεται σήμερα, μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια υπέρβασης του παραδοσιακού κομματικού μοντέλου.
μια προσπάθεια να μεταφερθεί μέρος της δύναμης από τους επαγγελματίες πολιτικούς στους ίδιους τους πολίτες.
η λογική είναι απλή.
να μην καθορίζουν τα πάντα οι μηχανισμοί.
να μην κυριαρχούν όσοι διαθέτουν καλύτερες δημόσιες σχέσεις.
να μην εξαρτώνται οι αποφάσεις από μια μικρή ομάδα επαγγελματικών στελεχών.
να έχει μεγαλύτερη σημασία η κοινωνία από το κομματικό γραφείο.
να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα η συμμετοχή από την κομματική επετηρίδα.
η ιδέα αυτή δεν είναι εντελώς καινούργια.
σε πολλές χώρες δοκιμάστηκαν μορφές συμμετοχικής δημοκρατίας.
συνελεύσεις πολιτών.
τοπικά δημοψηφίσματα.
συλλογικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
η βασική τους αρχή ήταν κοινή.
ότι η δημοκρατία δεν πρέπει να εμφανίζεται μόνο την ημέρα των εκλογών.
πρέπει να υπάρχει κάθε μέρα.
όμως σχεδόν όλα αυτά τα εγχειρήματα συνάντησαν το ίδιο πρόβλημα.
ξεκίνησαν για να περιορίσουν τους μηχανισμούς.
και πολλές φορές κατέληξαν να δημιουργήσουν νέους μηχανισμούς.
ξεκίνησαν για να περιορίσουν τα προνόμια των στελεχών.
και συχνά δημιούργησαν νέα στελέχη με νέα προνόμια.
γι’ αυτό και η πραγματική δυσκολία δεν είναι να εξαγγείλεις μια νέα πολιτική ιδέα.
η πραγματική δυσκολία είναι να την κρατήσεις ζωντανή όταν έρθει η ώρα της εξουσίας.
εκεί βρίσκεται και η μεγάλη πρόκληση για το εγχείρημα του τσίπρα.
δεν είναι αν θα συγκεντρώσει γνωστά ονόματα.
δεν είναι αν θα αποκτήσει ισχυρούς μηχανισμούς.
είναι αν θα μπορέσει να κάνει το αντίθετο.
να περιορίσει τους μηχανισμούς.
να δώσει ουσιαστικό λόγο στους πολίτες.
να δημιουργήσει μια νέα πολιτική κουλτούρα.
δεν είναι κκε.
δεν είναι πασοκ.
δεν είναι νδ.
αλλά δεν φιλοδοξεί να είναι ούτε ένα καθαρά αρχηγικό κόμμα όπου όλα ξεκινούν και τελειώνουν στον αρχηγό.
τουλάχιστον αυτό διακηρύσσει.
να δημιουργηθεί ένας πολιτικός οργανισμός όπου η δύναμη θα προέρχεται από τη βάση και όχι από την κορυφή.
ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη υπέρβαση.
όχι να αλλάξει κόμμα.
αλλά να αλλάξει ο τρόπος που παράγεται η πολιτική.
αν το πετύχει, θα ανοίξει έναν δρόμο που σήμερα λίγοι μπορούν να φανταστούν.
αν αποτύχει, θα προστεθεί στις πολλές χαμένες ευκαιρίες της μεταπολίτευσης.
η απάντηση δεν θα δοθεί από τα στελέχη.
ούτε από τις δημοσκοπήσεις.
ούτε από τα τηλεοπτικά πάνελ.
θα δοθεί από τον ίδιο τον λαό.
γιατί στο τέλος της ημέρας, η δημοκρατία δεν είναι οι αρχηγοί.
είναι οι άνθρωποι.
εκείνοι που εργάζονται.
εκείνοι που δημιουργούν.
εκείνοι που πληρώνουν τους λογαριασμούς.
εκείνοι που σηκώνουν τη χώρα στις πλάτες τους.
αν αυτοί αποκτήσουν πραγματική δύναμη, τότε το εγχείρημα θα έχει πετύχει.
αν όχι, θα είναι απλώς άλλη μια αλλαγή ονόματος σε ένα παλιό έργο.
«κάθε εποχή ψάχνει τον δικό της ήλιο.
όχι έναν άνθρωπο να τη σώσει.
αλλά μια κοινωνία που να μπορεί να σταθεί όρθια μόνη της.
γι' αυτό το τραγούδι παραμένει επίκαιρο.» — δδμανιάς
