Ας φανταστούμε την πρώτη νύχτα που ένας άνθρωπος άναψε φωτιά.
Κάποιος θα είπε:
«Σβήστε τη. Είναι επικίνδυνη.»
Κάποιος άλλος:
«Μέχρι σήμερα ζεσταινόμασταν αγκαλιά. Τώρα θα μας αλλάξει τη ζωή.»
Ίσως να φοβήθηκαν ότι θα χαθούν συνήθειες, θα αλλάξει ο τρόπος που ζουν οι άνθρωποι, ακόμη και οι σχέσεις τους.
Δεν ξέρουμε αν ειπώθηκαν ποτέ αυτά.
Ξέρουμε όμως ότι η φωτιά άναψε.
Και δεν έσβησε ποτέ.
Το ίδιο έγινε με τον τροχό.
Με το τυπογραφείο.
Με τον ατμό.
Με τον ηλεκτρισμό.
Με τον υπολογιστή.
Σήμερα συμβαίνει με την τεχνητή νοημοσύνη.
Άλλοι τη φοβούνται.
Άλλοι τη δαιμονοποιούν.
Άλλοι πιστεύουν ότι πρέπει να την απορρίψουμε επειδή κάνει λάθη.
Μα και ο άνθρωπος κάνει λάθη.
Η διαφορά δεν βρίσκεται στο εργαλείο.
Βρίσκεται σε εκείνον που το χρησιμοποιεί.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν σκέφτεται αντί για εμάς.
Μπορεί όμως να μας βοηθήσει να τεκμηριώσουμε ένα θέμα, να βρούμε πληροφορίες, να συγκρίνουμε πηγές, να διορθώσουμε τη σύνταξη, να οργανώσουμε καλύτερα τις σκέψεις μας και να εξοικονομήσουμε πολύτιμο χρόνο.
Η κρίση, η ευθύνη και η τελική απόφαση παραμένουν ανθρώπινες.
Το ίδιο συνέβη με κάθε μεγάλη ανακάλυψη.
Κάθε νέα τεχνολογία άλλαξε τον τρόπο που εργαζόμαστε. Κάποιες δουλειές χάθηκαν, άλλες δημιουργήθηκαν. Εκείνο όμως που δεν σταμάτησε ποτέ ήταν η εξέλιξη.
Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να τη σταματήσουμε.
Δεν μπορούμε.
Το ερώτημα είναι αν θα τη χρησιμοποιήσουμε για να υπηρετήσει τον άνθρωπο ή αν θα την αφήσουμε να υπηρετήσει μόνο το κέρδος.
Το ίδιο ισχύει και για τις δυνατότητες του πλανήτη μας.
Πολλές φορές λέμε ότι «η Γη δεν χωράει άλλους ανθρώπους».
Ίσως όμως το πραγματικό πρόβλημα να μην είναι η Γη.
Ίσως να είναι η έλλειψη σχεδιασμού.
Η Σιγκαπούρη απέδειξε ότι, με σωστές υποδομές, επιστήμη, οργάνωση και μακρόπνοο σχεδιασμό, ένας μικρός τόπος μπορεί να προσφέρει υψηλή ποιότητα ζωής σε έναν πολύ μεγάλο πληθυσμό.
Δεν σημαίνει ότι όλος ο πλανήτης μπορεί να γίνει Σιγκαπούρη.
Σημαίνει όμως ότι οι δυνατότητες της ανθρωπότητας είναι πολύ μεγαλύτερες απ’ όσο συχνά πιστεύουμε.
Η πρόοδος δεν γεννιέται από τον φόβο.
Γεννιέται από τη γνώση.
Κάποτε φοβήθηκαν τη φωτιά.
Σήμερα φοβούνται την τεχνητή νοημοσύνη.
Αύριο θα φοβούνται κάτι άλλο.
Η ιστορία, όμως, δείχνει ότι ο άνθρωπος δεν προχώρησε ποτέ γυρίζοντας πίσω.
Προχώρησε όταν έμαθε να χρησιμοποιεί σωστά κάθε νέο εργαλείο που δημιούργησε.
Αυτό δεν σημαίνει να το λατρεύει.
Σημαίνει να το ελέγχει.
Γιατί η πρόοδος δεν είναι ο εχθρός του ανθρώπου.
Η άγνοια είναι.
— δδμανιάς
«Η πρόοδος δεν ζητά χειροκρότημα. Ζητά ανθρώπους που να σκέφτονται πριν φοβηθούν.»
