Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέβηκε πάλι στο βήμα της ΔΕΘ και μοίρασε υποσχέσεις. Όχι για σήμερα, που ο κόσμος στενάζει, αλλά για το 2027, το 2028, το 2029 και το 2030. Μέχρι τότε, ο λαός καλείται να κάνει υπομονή. Να πληρώνει, να φοβάται και να περιμένει.
Στους συνταξιούχους ανακοίνωσε 400 ευρώ τον χρόνο. Μόνο που τα 300 υπήρχαν ήδη. Η πραγματική αύξηση είναι 100 ευρώ ετησίως — λίγο περισσότερο από οκτώ ευρώ τον μήνα. Ούτε ένας καφές την εβδομάδα.
Στους εργαζομένους υποσχέθηκε κατώτατο μισθό 1.000 ευρώ, αλλά το 2028. Στους δημοσίους υπαλλήλους επίδομα Χριστουγέννων 500 ευρώ μικτά, αλλά από το τέλος του 2027. Για το ρεύμα έβαλε στόχο μείωσης της χονδρικής τιμής έως το 2029, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ίδια μείωση θα φτάσει ποτέ στον λογαριασμό του καταναλωτή.
Όλα στο μέλλον. Μόνο η ακρίβεια είναι παρούσα.
Σήμερα ο μισθός και η σύνταξη τελειώνουν στα μισά του μήνα. Σήμερα ο ηλικιωμένος κόβει από τα φάρμακα, η οικογένεια μετράει τα προϊόντα στο σούπερ μάρκετ και το νέο ζευγάρι δεν μπορεί ούτε σπίτι να νοικιάσει. Σήμερα οι φόροι, το ρεύμα και η βενζίνη πληρώνονται κανονικά.
Αλλά η κυβέρνηση μιλά για το 2030, σαν να ζητά από τον πεινασμένο να χορτάσει κοιτάζοντας το μενού της επόμενης τετραετίας.
Δεν πρόκειται για ουσιαστική ανακούφιση. Πρόκειται για προεκλογικές υποσχέσεις μοιρασμένες προσεκτικά: λίγα στους συνταξιούχους, κάτι στους δημοσίους υπαλλήλους, κάτι στους αγρότες, κάτι στους τρίτεκνους. Ένα μικρό δόλωμα για κάθε κοινωνική ομάδα, ώστε κανείς να μη μείνει τελείως χωρίς ελπίδα και όλοι να περιμένουν τη σειρά τους.
Μας κοροϊδεύει εν ψυχρώ, επειδή πιστεύει ότι δεν μας υπολογίζει. Και, δυστυχώς, του έχουμε δώσει αυτό το δικαίωμα.
Για χρόνια ακούμε υποσχέσεις, βλέπουμε σκάνδαλα, πληρώνουμε την ακρίβεια και ύστερα επιστρέφουμε σιωπηλοί στο σπίτι. Θυμώνουμε για λίγο, ξεχνάμε γρήγορα και περιμένουμε το επόμενο επίδομα. Όσο ο λαός αρκείται στα ψίχουλα και δεν απαιτεί δικαιοσύνη, η εξουσία θα συνεχίζει να του πετάει ψίχουλα.
Γι’ αυτό, ναι: καλά μας κάνει.
Όχι επειδή τα αξίζουμε, αλλά επειδή ακόμη δεν αποφασίσαμε να πούμε ως εδώ. Επειδή ανεχόμαστε να παρουσιάζεται ως κοινωνική πολιτική ένα κατοστάρικο τον χρόνο και ως ελπίδα μια υπόσχεση που λήγει μετά τις εκλογές.
Μια κυβέρνηση δεν σέβεται τον λαό επειδή ξαφνικά απέκτησε συνείδηση. Τον σέβεται όταν τον φοβάται πολιτικά. Κι αυτή η κυβέρνηση έχει πάψει να φοβάται τον λαό.
Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της φετινής ΔΕΘ.
— δδμανιάς
«“Αν δεις τι σου ’χω για μετά”… Γιατί για τώρα, υπομονή, ακρίβεια και ψίχουλα.
