iloveithaki.gr | feb 18th 2018
σχόλια ημέρας:
συρρικνωθήκαμε σε φτηνές ζωές και καταναλωτικές ονειρώξεις
εδώ οι δικοί μας παραληρούν για σκευωρίες, στημένα σενάρια, μάρτυρες που θα μαρτυρήσουν αν πέσουν στα χέρια τους, αυτοπυρπολισμούς, απειλές προς τη δικαιοσύνη και άλλα φαντασμαγορικά. από κοντά κανάλια, εφημερίδες και δημοσιογράφοι να σιγοντάρουν, υπό τον φόβο μην ξαφνικά βρεθούν εκτός ισχύος των από ισχύος. μήπως τελικά οι μόνοι «κουκουλοφόροι» είναι όσοι κρύβονται πίσω από την υπεροπτική στάση της απόλυτης εξουσίας; όσοι πιστεύουν ότι κανένας και ποτέ δεν θα τους ελέγξει για τις αποφάσεις και τις πράξεις τους; τώρα που το καλοσκέφτομαι, ίσως να μην πολυφταίνε. σ’ αυτό το έρημο «νησί», τη χώρα μας, αυτά έμαθαν, αυτά κάνουν. και είχαν και εκατοντάδες ψηφοφόρους να τους στηρίζουν. δεν είχαν – έχουν. εντάξει, και κάποια εκατομμύρια ευρώ εδώ κι εκεί. ε και; ε και, και τον κακό τους τον καιρό! και τον δικό μου και τον δικό σου. που κατεβάζουμε αμάσητη τη μορίλα τους. που συρρικνωθήκαμε μες σε απογοητευμένες προσδοκίες και φτηνές ζωές. φτηνές ζωές και καταναλωτικές ονειρώξεις / νόρα ράλλη
ο βάτραχος άδωνις του αριστοφάνη
το χειρότερο: οι πολίτες υποπτεύονται πως, πράγματι, «κάποιο λάκκο έχει η φάβα», πως η ποιότητα του συλλογικού καλού (summum bonum) υποβαθμίζεται, με αποτέλεσμα να εκτοπίζονται όλα τα δυνητικά καλά στοιχεία (πρόσωπα, προγράμματα, ιδέες) από την πολιτική ζωή του τόπου και να κυριαρχεί ο «τύπος άδωνη». με άλλα λόγια, λειτουργείς ώστε να επιδρά ο περίφημος νόμος του ελισαβετιανού οικονομολόγου γκρέσαμ: «το κακό νόμισμα θα διώχνει το καλό»· ό,τι ήταν ήδη γνωστό από την εποχή του αριστοφάνη, ο οποίος στους «βάτραχους» έλεγε πως, όπως ακριβώς φυγαδεύουν τα καλά νομίσματα και συναλλάσσονται με τα κάλπικα, οι αθηναίοι διώχνουν (εξορίζουν) με τον ίδιο τρόπο τους καλούς πολίτες με αποτέλεσμα να μένουν στην εξουσία οι κοινοί κάλπηδες της πολιτικής. εύλογα υποστηρίχτηκε ότι η ελληνική κρίση είναι πολιτική και όχι απλά οικονομική. και θα καμφθεί μόνον με πολιτικούς και όχι με οικονομικούς όρους. το ζήτημα είναι ότι πολλοί υπερασπιστές του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου των πολυεθνικών εταιρειών με τις βαλίτσες χρήματος ισχυρίζονται ότι η δημοκρατία δεν είναι μια συνειδητή επιλογή, αλλά μια κουζίνα της οικονομικής μεγέθυνσης. και αυτό δείχνει να βρίσκεται στο μυαλό περισσότερο της δεξιάς και λιγότερο της αριστεράς / θ βασιλείου
αγαπώ υπερβολικά τη χώρα μου, για να ’μαι εθνικιστής
«αγαπώ υπερβολικά τη χώρα μου, για να ’μαι εθνικιστής» έγραφε ο αλμπέρ καμί. οι φιλοδοξίες και οι επιδείξεις μεγαλείου και ισχύος των εθνικών κρατών, που είχαν κυριαρχήσει και βασανίσει τη ζωή της γηραιάς ηπείρου επί αιώνες, εκτοπίστηκαν μεταξύ των αναμνήσεων ενός τραγικού παρελθόντος, μολονότι ορισμένα από τα μεγαλύτερα κράτη που νίκησαν στη δεύτερη παγκόσμια σύγκρουση, όπως η γαλλία και η μεγάλη βρετανία, διατήρησαν ακόμα συμπεριφορές μεγάλης δύναμης στην παγκόσμια σκηνή. η απόρριψη του εθνικισμού, που διαιρούσε τους ευρωπαϊκούς λαούς, θεωρήθηκε ο μόνος δρόμος για να διαφυλαχθεί στην ευρώπη –στη νέα εποχή των ηπειρωτικών κρατών– η πολιτισμική της ταυτότητα και για να δοθεί στους ευρωπαίους η ικανότητα να ελέγχουν και να αποφασίζουν τη μοίρα τους. η ανάδυση μιας πιο ισχυρής επιθυμίας για την υπέρβαση των παλιών εχθροτήτων και αντιπαλοτήτων μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών, με την ανακάλυψη κοινών πολιτισμικών ριζών και πνευματικών παραδόσεων, φάνηκε να ενθαρρύνει τις προσπάθειες που απέβλεπαν στον περιορισμό της κυριαρχίας των εθνικών κρατών μέσα σε νέες πολιτικές και οικονομικές δομές ευρωπαϊκών διαστάσεων. με αυτό το πνεύμα τέθηκαν οι βάσεις για την οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής κοινότητας / θ γιαλκέτσης
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1245″]
