iloveithaki.gr \ aug 19th 2018
με λίγα λόγια (1): η κρίση του καπιταλισμού άρχισε να φανερώνει το αδιέξοδό του και η πορεία της ανθρώπινης κοινωνίας να βαίνει προς το χάος
σχόλια ημέρας:
χωρίς υπερβολές και «φιέστες»
το μεγάλο στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του είναι το τέλος των Μνημονίων, η οικονομική ανάκαμψη, η ανάπτυξη και η θετική πορεία της οικονομίας να έχουν υλικό αποτύπωμα στην κοινωνία. Η παραγωγική ανασυγκρότηση, δηλαδή, να έχει αντίκρισμα στη μεγάλη πλειονότητα που βρέθηκε στο περιθώριο όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης. «Τελειώσαμε με το Μνημόνιο, τώρα να θέσουμε τις βάσεις για το τέλος της κρίσης» λένε κυβερνητικά στελέχη, δίνοντας το στίγμα του σχεδιασμού της Αθήνας για την επόμενη ημέρα. Το λάκτισμα για τη μεταμνημονιακή εποχή θα δώσει ο πρωθυπουργός την Τρίτη, χωρίς υπερβολές και «φιέστες», αλλά με σεμνότητα, αποφασιστικότητα και αισιοδοξία. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, το «φόντο» όπου θα πραγματοποιηθεί η ανακοίνωση της εξόδου θα δίνει το στίγμα για το αύριο.
ο καπιταλισμός κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων
η αλήθεια είναι πως η παγκόσμια κρίση, ιδιαίτερα μετά τον δομικό μετασχηματισμό της κοινωνίας των ανθρώπων σε κοινωνία της αγοράς, δεν ξέρουμε πώς θα ελεγχθεί. Ο κόσμος πλέον, και όχι μόνον οι χώρες που μαστίζονται από την οικονομική κρίση, έχει γίνει αβέβαιος, και ο καπιταλισμός πιο επιθετικός. Στην Ελλάδα της μεγάλης οικονομικής κρίσης, η κοινωνία, παρότι διαμαρτύρεται έντονα, δεν μπορεί ή δε θέλει να κάνει τη σύνδεση ότι τα σημερινά προβλήματα είναι παρελκόμενα ενός συγκεκριμένου πολιτικοκοινωνικού συστήματος. Ο καθένας διαμαρτύρεται, αλλά στην ουσία επειδή βλέπει το εισόδημα του να μειώνεται και το επίπεδο της ζωής του να χειροτερεύει, και όχι διότι επιθυμεί ένα άλλο σύστημα πιο δίκαιο, πιο συλλογικό, πιο δημοκρατικό, πιο ανθρώπινο. Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τ’ αδιέξοδα του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε έναν νέο ανθρωπολογικό τύπο. Έναν άνθρωπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο αλλά και ατομιστή, επιθετικό και αμοραλιστή. Έναν άνθρωπο κάτοικο του «εγώ» και εχθρό του «εμείς». Έναν άνθρωπο που ακόμα και στη σημερινή γενική καταστροφή, διατηρεί μια ψευδαισθητική πιθανότητα ατομικής διαφυγής \ μ μεσσήνης
δεν υπάρχει θεός
οποιος κι αν σωζόταν από του Χάρου τα δόντια, όπως σώθηκε ο Ιταλός που το φορτηγό του σταμάτησε μιαν ανάσα από το χείλος της γκρεμισμένης γέφυρας στη γένοβα, και ιδιαιτέρως πιστός αν δεν ήταν, τα ίδια θα έλεγε: ότι τον έσωσε ο θεός.
η πρόσφατη ανακοίνωση της Μητρόπολης Μεσογαίας, που διαβεβαίωσε με αλγεινή οίηση το χαροκαμένο ποίμνιο ότι από την πυρκαγιά στο Μάτι «καμία εκκλησία και κανένα προσκυνητάρι δεν υπέστη την παραμικρή ζημιά, ούτε καν μουντζούρα», θα μείνει μνημείο αθεολόγητης αναλγησίας για όσο θα κρατάει το πένθος: εσαεί. Πρέπει λοιπόν να πιστέψουμε πως οι ουρανοί απέδειξαν την ισχύ τους διαφυλάσσοντας τις πέτρες και τα ξύλα και αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που απανθρακώνονταν; Κι αν αυτό αποτελεί τεκμήριο πως υπάρχει Θεός και είναι παντοδύναμος, τι πρέπει να πιστέψουμε για τις πάμπολλες περιπτώσεις όπου πυρκαγιές, σεισμοί ή πλημμύρες καταστρέφουν και ναούς; Οτι δεν υπάρχει Θεός; Ή ότι δεν είναι παντοδύναμος; / π μπουκάλας
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1451″]
