efsyn / Δεν ξέρω γιατί, το κρύο με βυθίζει σε νοσταλγία. Μπορεί να φταίει η συννεφιά, τα κάνει όλα πιο ασπρόμαυρα και θυμίζουν παλιές φωτογραφίες. Στο λεωφορείο που ανεβαίνει την Αλεξάνδρας μού έρχεται τόσο έντονη η λαχτάρα να ακούσω τη φωνή ενός εισπράκτορα, που φοβάμαι μήπως παθαίνω παραισθήσεις.
Εχουν όλοι στριμωχτεί στην πόρτα, γέροι, νέοι, μεσήλικες, φορτωμένοι, ξεφόρτωτοι, μια κοντή γυναίκα με τον κίτρινο σωλήνα στο ύψος του προσώπου της, να φοβάσαι ανά πάσα στιγμή ότι θα της διαλύσει τη μύτη, κι ας έχει λίγο χώρο άνετο παραμέσα. Σχεδόν ήχησε στ’ αυτιά μου εκείνη η φωνή, άκουσα τη χροιά της, «κάντε ένα βηματάκι στον διάδρομο παρακαλώ», κάπως βραχνή ήταν, όχι βαθιά όπως θα έπρεπε αν είχε περάσει σωστά μαθήματα ορθοφωνίας για το πώς να αντέχετε να μιλάτε σε κόσμο απρόθυμο και βιαστικό και έτοιμο να σας βρίσει.
«Δώστε μια θέση στην κυρία με το παιδάκι» είπε λίγο μετά, και «παρακαλώ, ποιος θα παραχωρήσει τη θέση του στον κύριο που μόλις μπήκε;». Ναι, κάτι τέτοια έλεγαν οι εισπράκτορες, τότε που υπήρχε ακόμα η θέση εκείνη εργασίας, όρθιοι δίπλα στην πόρτα. Καθοδηγούσαν σε βασικούς κανόνες του σαβουάρ βιβρ το επιβατικό κοινό, επέμεναν για τη θέση στον κύριο ή την «κυρία που είναι σε ενδιαφέρουσα» και για το «ένα βηματάκι στον διάδρομο». Παρά τις διαμαρτυρίες και τις αντιρρήσεις, το κοινό συμμορφωνόταν, και η κατάσταση που επικρατεί έκτοτε στα μέσα αποδεικνύει ότι το πατρονάρισμα εκείνο ήταν απολύτως απαραίτητο, αφού χωρίς την αφ’ υψηλού καθοδήγηση οι επιβάτες δεν προχωράνε στον διάδρομο, δεν αφήνουν ελεύθερη την πόρτα και δεν δίνουν τη θέση τους στις κυρίες με παιδάκια, σε ηλικιωμένους και άλλα άτομα χρήζοντα βοήθειας.
Αν υποθέσουμε ότι ο εισπράκτορας εκείνος ασκούσε κάποιο είδος εξουσίας και η κατάργησή του ήταν απελευθέρωση, αποδεικνύουμε ότι δεν είμαστε σε θέση να αυτορυθμιζόμαστε σε πάρα πολύ απλά τουλάχιστον ως επιβατικό κοινό, άρα η αναρχία που στηρίζεται στη συνείδηση του πολίτη και την κοινωνική ευαισθησία των ανθρώπων, και θεωρεί δεδομένη τη βαθύτερη καλοσύνη του, φαίνεται ότι είναι σαν πολίτευμα πολύ μακριά ακόμα από τις δυνατότητές μας.
Τέτοια φιλοσοφημένα πολιτικά συμπεράσματα προσπαθώ να εξαγάγω από το αγωνιώδες ανέβασμα στην Αλεξάνδρας, για να μην παραδεχτώ ότι γέρασα απλώς και μου φαίνονται τα νιάτα μου γενικώς καλύτερα από το σήμερα.
