iloveithaki.gr, 11/2/2026
ένα σημείωμα για τη φτωχοποίηση, του νιόνιου του μανιά του μήδη
η φτώχεια δεν είναι ατύχημα. είναι σχέδιο.
η φτωχοποίηση των λαών δεν είναι φυσικό φαινόμενο.
δεν πέφτει σαν χαλάζι.
δεν έρχεται τυχαία.
είναι πολιτική επιλογή.
όταν τα μεσαία στρώματα εξαφανίζονται,
όταν οι μισθοί συμπιέζονται,
όταν οι μικρές επιχειρήσεις κλείνουν και οι μεγάλοι όμιλοι γιγαντώνονται,
δεν έχουμε «κακή διαχείριση».
έχουμε αναδιανομή προς τα πάνω.
ένας λαός οικονομικά πιεσμένος είναι λαός πιο ελέγξιμος.
φοβισμένος.
εξαρτημένος.
κουρασμένος.
κι εκεί ακριβώς φυτρώνει ο αυταρχισμός.
ο ρόλος της δεξιάς και της ακροδεξιάς ιδεολογίας
οι αυταρχικές δεξιές νοοτροπίες δεν εμφανίζονται ξαφνικά με στολές.
έρχονται πρώτα ως αφήγημα.
«φταίνε οι ξένοι.»
«φταίνε οι τεμπέληδες.»
«φταίνε οι φτωχοί που δεν προσπαθούν.»
η οργή μετατοπίζεται από τις οικονομικές ελίτ προς τον διπλανό.
ο ρατσισμός γίνεται βαλβίδα εκτόνωσης.
όταν οι μεγάλες κοινωνικές ομάδες αντιληφθούν ότι χρησιμοποιήθηκαν,
το κακό έχει ήδη γίνει.
οι θεσμοί έχουν αποδυναμωθεί.
οι ανισότητες έχουν παγιωθεί.
οι πλούσιοι έχουν ήδη προστατευθεί.
οι λαοί πληρώνουν.
οι λίγοι ωφελούνται.
γκέτο: ανάγκη επιβίωσης, όχι επιλογή
όταν η φτώχεια επεκτείνεται, οι κοινωνικές ομάδες που πιέζονται περισσότερο στρέφονται μεταξύ τους.
δημιουργούν άτυπα δίκτυα στήριξης.
γειτονιές αλληλοβοήθειας.
το γκέτο δεν είναι ιδεολογική επιλογή.
είναι μηχανισμός επιβίωσης.
στη Νέα Υόρκη, μια από τις πλουσιότερες πόλεις του κόσμου,
ουρανοξύστες δισεκατομμυρίων συνυπάρχουν με σκληρές φτωχογειτονιές.
όσο μεγαλύτερη η πόλη, τόσο πιο ορατή η διαίρεση.
τόσο πιο απότομη η αντίθεση.
η αθήνα δεν είναι μία. είναι πολλές.
Αθήνα δεν έχει «επίσημα» γκέτο.
έχει όμως θύλακες αποκλεισμού.
περιοχές που συγκεντρώνουν ανεργία, χαμηλά εισοδήματα, κοινωνική εγκατάλειψη.
εκεί που η πολιτεία αποσύρεται και μένει μόνο η καταστολή.
η φτώχεια αποκτά διεύθυνση.
και μετά κατηγορείται για την ίδια της την ύπαρξη.
και στο θιάκι;
στο θιάκι δεν θα δεις γκέτο.
δεν υπάρχουν συνοικίες αποκλεισμού.
δεν υπάρχουν τετράγωνα σφραγισμένα.
αλλά η φτωχοποίηση δεν χρειάζεται πολυκατοικίες για να υπάρξει.
σε μια μικρή κοινωνία, η πίεση κρύβεται.
κρύβεται πίσω από εποχιακά μεροκάματα.
πίσω από σπίτια κλειστά τον χειμώνα.
πίσω από παιδιά που φεύγουν και δεν επιστρέφουν.
όσο πιο μικρή η πόλη, τόσο πιο δύσκολα φαίνεται η ρωγμή.
γιατί όλοι γνωρίζονται.
και η αξιοπρέπεια σιωπά.
στη μεγάλη πόλη η φτώχεια δημιουργεί γειτονιές.
στη μικρή πόλη δημιουργεί απομόνωση.
το παλιό μοτίβο
η ιστορία επαναλαμβάνει έναν κύκλο:
συγκέντρωση πλούτου.
διάλυση κοινωνικών δικτύων.
καλλιέργεια φόβου.
ανάδειξη αυταρχικής ρητορικής.
στοχοποίηση μειονοτήτων.
περαιτέρω συγκέντρωση πλούτου.
κι όταν ο κύκλος σπάει,
το κόστος το πληρώνουν οι πολλοί.
ποτέ οι ίδιοι.
επιμύθιο θιακό
στο θιάκι δεν έχουμε γκέτο.
έχουμε χειμώνες.
κι ο χειμώνας δείχνει πιο καθαρά από κάθε στατιστική
ποιος αντέχει
και ποιος απλώς επιβιώνει.
γιατί όταν μια κοινωνία φτωχαίνει σιωπηλά,
δεν ακούγονται κραυγές.
ακούγεται μόνο ο αέρας.
και τότε είναι που πρέπει να προσέχουμε.
Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους,
και πάλι (Άννα μην κλαις) θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ τον μπακάλη.
Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή (Άννα μην κλαις)
στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί
Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει (Άννα μην κλαις)
Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.
Ο στρατός ξεκινά (Άννα μην κλαις)
Σαν γυρίσω ξανά θ’ ακολουθώ άλλες σημαίες.
Ο στρατός ξεκινά
