ίσως έχετε ακούσει την ιστορία των εβραίων στη βαβυλώνα.
ίσως έχετε ακούσει και για τους ρασταφάρι της τζαμάικα.
εκείνο όμως που λίγοι γνωρίζουν είναι πως ένα τραγούδι που γεννήθηκε πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια έπαψε κάποτε να ανήκει σ’ έναν μόνο λαό.
έγινε το τραγούδι κάθε ανθρώπου που ένιωσε την καταπίεση.
κάθε ανθρώπου που έχασε την πατρίδα του.
κάθε ανθρώπου που του ζήτησαν να ξεχάσει ποιος είναι.
ο βιβλικός ψαλμός μιλούσε για τους εβραίους που ζούσαν εξόριστοι στη βαβυλώνα.
οι ρασταφάρι όμως είδαν κάτι περισσότερο.
είπαν πως η βαβυλώνα δεν είναι μόνο μια αρχαία πόλη.
είναι κάθε σύστημα εξουσίας που στερεί την ελευθερία του ανθρώπου.
κάθε εξουσία που γεννά φόβο.
κάθε εξουσία που γεννά αδικία.
κάθε εξουσία που ζητά από τον άνθρωπο να σωπάσει.
έτσι η βαβυλώνα έπαψε να είναι ένας τόπος.
έγινε σύμβολο.
και το «rivers of babylon» έπαψε να είναι μόνο ένας ψαλμός.
έγινε η φωνή όλων όσοι πίστεψαν πως η ελευθερία αξίζει περισσότερο από τον φόβο.
επιμύθιο
ίσως γι’ αυτό το “rivers of babylon” δεν γέρασε ποτέ.
γιατί όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που διψούν για ελευθερία, θα υπάρχει πάντα και κάποια “βαβυλώνα”.
οι περισσότεροι χόρεψαν το “rivers of babylon”. λίγοι άκουσαν την ιστορία του. πίσω από τον όμορφο ρυθμό του κρύβεται ένας από τους πιο συγκλονιστικούς ύμνους στην ελευθερία που γράφτηκαν ποτέ. δδμανιάς
