Ζούμε σε μια εποχή όπου όλο και περισσότεροι νέοι αναζητούν ένα μεταπτυχιακό, μια πιστοποίηση, έναν ακόμη τίτλο σπουδών.
Και σωστά κάνουν.
Πριν όμως επιλέξουν πανεπιστήμιο, πόλη ή πρόγραμμα σπουδών, ίσως αξίζει να απαντήσουν πρώτα σε ένα απλό ερώτημα.
Τι ζητάμε πραγματικά από τις σπουδές;
Ένα χαρτί που θα μας βοηθήσει να βρούμε δουλειά ή ένα μυαλό που θα μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή;
Φυσικά, το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Ένα πτυχίο ή ένα μεταπτυχιακό μπορεί να ανοίξει επαγγελματικές πόρτες. Είναι ένα πολύτιμο εφόδιο και σε πολλές περιπτώσεις απαραίτητο.
Όμως υπάρχει κάτι πολύ σημαντικότερο από τον ίδιο τον τίτλο.
Η εκπαίδευση του μυαλού.
Γιατί το μυαλό είναι ο μοναδικός σύντροφος που δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ.
Θα είναι μαζί μας σε κάθε απόφαση, σε κάθε δυσκολία, σε κάθε αποτυχία, σε κάθε καινούργια αρχή.
Όταν όλα γύρω μας αλλάζουν, εκείνο συνεχίζει να εργάζεται αθόρυβα.
Ψάχνει λύσεις.
Συνδέει σκέψεις.
Μαθαίνει από τα λάθη.
Δοκιμάζει νέους δρόμους.
Μας ενθαρρύνει να σηκωθούμε όταν πέσουμε.
Λένε πολλές φορές για κάποιον:
«Μιλάει μόνος του.»
Μα ποιος άνθρωπος δεν μιλάει μόνος του;
Όλοι συνομιλούμε καθημερινά με το μυαλό μας.
Άλλοι σιωπηλά.
Άλλοι καμιά φορά δυνατά.
Εκεί γίνονται οι πιο σημαντικές συζητήσεις της ζωής μας. Εκεί γεννιούνται οι απορίες, οι αμφιβολίες, οι αποφάσεις και τα όνειρα.
Αν, λοιπόν, αυτός είναι ο πιο πιστός σύντροφός μας, δεν αξίζει να επενδύσουμε πρώτα στην καλλιέργειά του;
Το διάβασμα κουράζει.
Θέλει χρόνο.
Θέλει πειθαρχία.
Θέλει επιμονή.
Υπάρχουν στιγμές που μοιάζει ατελείωτο.
Κάθε σελίδα όμως που διαβάζεται, κάθε νέα γνώση που αποκτιέται, κάθε δυσκολία που ξεπερνιέται, δεν προσθέτει μόνο μια γραμμή στο βιογραφικό.
Δυναμώνει τον ίδιο τον άνθρωπο.
Τα πτυχία μπορούν να ανοίξουν την πρώτη πόρτα.
Το καλλιεργημένο μυαλό θα ανοίξει όλες τις επόμενες.
Τα χαρτιά μπορούν να κρεμαστούν σε έναν τοίχο.
Η γνώση, όμως, δεν κρεμιέται.
Γίνεται κρίση.
Γίνεται δημιουργικότητα.
Γίνεται αυτοπεποίθηση.
Γίνεται ελευθερία.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο κέρδος της παιδείας.
Όχι το δίπλωμα που θα πάρουμε στο τέλος.
Αλλά το μυαλό που θα έχουμε χτίσει στην πορεία.
Γιατί η δουλειά μπορεί κάποτε να αλλάξει.
Οι τίτλοι μπορεί κάποτε να ξεπεραστούν.
Ένα καλλιεργημένο μυαλό, όμως, θα συνεχίσει να μας δείχνει τον δρόμο μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής μας.
— δδμανιάς
Το μεγαλύτερο ταξίδι δεν γίνεται στους δρόμους του κόσμου. Γίνεται μέσα στο μυαλό που δεν σταματά ποτέ να μαθαίνει. Η «Πριγκηπέσα» μας θυμίζει ότι η πιο μεγάλη διαδρομή είναι η πορεία του ανθρώπου προς τον καλύτερο εαυτό του.
