Η αντοχή του ανθρώπου δεν μετριέται με θερμίδες που κόβει, αλλά με τη δύναμη που χρειάζεται για να συνεχίσει.
Ζούμε μια εποχή όπου τα διαιτολόγια αλλάζουν σχεδόν κάθε χρόνο. Άλλος κόβει το ψωμί, άλλος το λάδι, άλλος το κρέας. Όλοι υπόσχονται την ιδανική διατροφή.
Όμως η φύση δεν ακολουθεί τη μόδα.
Στα στρατιωτικά εγχειρίδια, αλλά και στη ναυτιλία, υπήρχε μια βασική αρχή: όταν ο άνθρωπος καλείται να εργαστεί κάτω από ακραίες συνθήκες, η διατροφή δεν είναι πολυτέλεια. Είναι μέσο επιβίωσης.
Οι εκστρατείες του Ναπολέοντα και αργότερα του Χίτλερ στη Ρωσία έδειξαν ότι ένας στρατός δεν νικιέται μόνο από τα όπλα. Νικιέται όταν εξαντληθούν οι άνθρωποί του. Η πείνα, το κρύο, η αφυδάτωση, οι ασθένειες και η κατάρρευση του ανεφοδιασμού αποδείχθηκαν πολλές φορές ισχυρότεροι αντίπαλοι από τον εχθρό.
Το ίδιο καταλάβαιναν και οι άνθρωποι της θάλασσας.
Στα πλοία που ταξίδευαν στους τροπικούς δεν επικρατούσε η λογική της οικονομίας στο πιάτο. Η οδηγία ήταν απλή: οι άνθρωποι πρέπει να τρώνε καλά. Όχι από πολυτέλεια, αλλά γιατί η συνεχής ζέστη, ο ιδρώτας και η βαριά εργασία εξαντλούν τον οργανισμό.
Σήμερα ζούμε ολοένα και συχνότερους καύσωνες. Οικοδόμοι, αγρότες, λιμενεργάτες, ναυτικοί, εργάτες και τόσοι άλλοι συνεχίζουν να εργάζονται κάτω από θερμοκρασίες που πριν από λίγες δεκαετίες θεωρούσαμε ακραίες.
Ίσως λοιπόν, αντί να αναζητούμε το «τέλειο» διαιτολόγιο, να θυμηθούμε μια παλιά αλήθεια: το σωστό φαγητό εξαρτάται από τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζει και εργάζεται ο άνθρωπος.
Ο οργανισμός που χάνει συνεχώς νερό και ενέργεια δεν χρειάζεται μόνο συμβουλές. Χρειάζεται επαρκή τροφή, πολλά υγρά, φρούτα, ισορροπία και ξεκούραση.
Η επιστήμη προχωρά, αλλά η φυσιολογία του ανθρώπου δεν άλλαξε. Κάτω από έναν καυτό ήλιο, το σώμα εξακολουθεί να ζητά αυτό που ζητούσε πάντα: δύναμη για να αντέξει.
Ίσως τελικά η καλύτερη δίαιτα να μην είναι εκείνη που είναι της μόδας, αλλά εκείνη που σέβεται τον άνθρωπο, την ηλικία του, την εργασία του και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει.
— δδμανιάς
«Στη μνήμη του Λάκη Χαλκιά. Για τους ανθρώπους που δούλευαν στον ήλιο, στη θάλασσα και στη φάμπρικα, χωρίς ποτέ να ζητούν τίποτε περισσότερο από ένα δίκαιο μεροκάματο.»
