Η ελληνική Δεξιά αγαπά τις παροιμίες. Για κάθε πρόβλημα έχει μία έτοιμη — αρκεί το πρόβλημα να το πληρώνει κάποιος άλλος.
Αν ο μισθός δεν φτάνει, «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν».
Αν ο νέος δεν βρίσκει σπίτι, πρέπει να κάνει υπομονή. Κάθε πράγμα στον καιρό του.
Αν ο εργαζόμενος εξαντλείται, η δουλειά δεν είναι ντροπή.
Αν ο συνταξιούχος μετρά τα κέρματα, φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι.
Αν όμως οι τράπεζες, οι μεγάλοι όμιλοι και οι πάροχοι ενέργειας ανακοινώνουν κέρδη, τότε το γοργόν και χάριν έχει. Εκεί δεν χρειάζεται υπομονή. Χρειάζονται γρήγορες αποφάσεις, διευκολύνσεις και ανοιχτές πόρτες.
Έτσι κυβερνά η σημερινή ελληνική Δεξιά: με μία παροιμία για τον αδύναμο και μία εξαίρεση για τον ισχυρό.
Στον πολίτη λέει να ζήσει με λιγότερα. Στον μεγάλο επιχειρηματία υπόσχεται ανάπτυξη. Στον εργαζόμενο μιλά για ατομική ευθύνη. Στην αγορά επιτρέπει να καθορίζει πόσο θα κοστίζει το ρεύμα, το σπίτι, το φαγητό και τελικά η ίδια η ζωή.
Και όταν ο λογαριασμός δεν βγαίνει, κάποιος άλλος φταίει: ο τεμπέλης, ο απρόσεκτος, ο σπάταλος, ο μετανάστης, ο γείτονας. Ποτέ εκείνος που έγραψε τους κανόνες.
Ο φτωχός στρέφεται εναντίον του φτωχότερου. Ο εργαζόμενος εναντίον του ανέργου. Ο Έλληνας εναντίον του ξένου. Ο μικρός επαγγελματίας εναντίον του δημόσιου υπαλλήλου.
Όλοι εναντίον όλων, ώστε κανείς να μη σηκώσει το κεφάλι προς τα πάνω.
Όταν η εξουσία θέλει να περιμένουμε, μας λέει πως όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Όταν θέλει να περάσει έναν νόμο, θυμάται πως το γοργόν και χάριν έχει. Όταν αποτυγχάνει, φταίνε οι περιστάσεις. Όταν κερδίζουν οι ισχυροί, είναι επιτυχία της κυβέρνησης.
Τελικά, ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.
Μόνο που ο γιαλός δεν είναι στραβός. Η πορεία είναι επιλεγμένη. Και οδηγεί σε μια κοινωνία όπου η αλληλεγγύη παρουσιάζεται ως αδυναμία, η φτώχεια ως προσωπική αποτυχία και η απληστία ως υγιής επιχειρηματικότητα.
Οι παροιμίες κουβαλούν τη σοφία του λαού.
Οι δικαιολογίες, όμως, κουβαλούν την αδράνειά του.
Και όσο εμείς μαλώνουμε για το ποιος θα πάρει το μικρότερο κομμάτι, κάποιοι παίρνουν ολόκληρο το τραπέζι.
— δδμανιάς
Μια παροιμία για κάθε περίσταση και μια αντίθετη για κάθε αποτυχία. Όπως ακριβώς η εξουσία: πάντα βρίσκει τα σωστά λόγια, αρκεί τον λογαριασμό να τον πληρώνει κάποιος άλλος.
