Δίχως να συντρέχουν ιδιαίτεροι λόγοι, όπως υγείας κλπ., παλιότερα είχαμε το προνόμιο της επιλογής και την άδεια της Αρχιεπισκοπής να τελέσουμε γάμους ή βαφτίσια στο σπίτι μας.
Τρελλό πανηγύρι! ‘ Ολη η οικογένεια στο πόδι. Ανάστα ο Κύριος!
Βαφτίσαμε τον μικρότερο αδερφό μας στο σπίτι και τα θυμάμαι όλα σαν να ήταν χτές.
Δεν ήταν απλά ένα συνηθισμένο τελετουργικό, ήταν κάτι παραπάνω. Μια γιορτή.
Απ’ τον μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, συμμετείχαμε τυπικά και ουσιαστικά στο Μυστήριο.
Ασχολούμασταν όλοι με όλα, είχαμε τους ρόλους μας . ‘Αλλος να βάζει λιβανάκια στο θυμιατό του παπά, άλλος να φέρνει την Μαμή εκτάκτως στο σπίτι, ‘άλλος στην κουζίνα για τα εδέσματα. Στο σαλόνι χωροί και μουσικές. Μπομπονιέρες. ‘Κανείς άπραγος.
Οι κουμπάροι είχαν τον κυριαρχικό ρόλο. ‘Εβαζαν τον μύρο. ‘Αλλαζαν τα στέφανα. Δεν ήταν λιγο.
Γελούσαν και οι τοίχοι του σπιτιού. ‘Επαιρναν ευλογία!
Δεν λέω ότι είναι καλύτερα ή χειρότερα να γίνονται τα μυστήρια αυτά στο σπίτι.
Και η εκκλησία πρέπει να ζήσει.
Δεν εξιδανικεύω όλα τα παλιά, απλά τα εκθέτω. Όλα τα παλιά θα μου πείτε είναι και καλά;’ Δεν λέω, εσείς θα μου πείτε. Απλώς τα εκθέτω.
Μια Θιακιά
