γράφει ταφλαμπάς αλέξανδρος
Εδώ και χρόνια, λέμε και ξαναλέμε αλλά δεν μας άκουε σχεδόν κανείς, πως δεν έχει καμία απολύτως σχέση η θρησκευτική ορκωμοσία κατά την ανάληψη ενός δημόσιου ή δημοτικού αξιώματος με αυτή καθ’ αυτή την τήρηση των κανόνων εντιμότητας και ευπρέπειας που συνάδουν με το αιρετό αξίωμα. Έχουν βάλει το χεράκι τους στο Ευαγγέλιο ή στον ώμο του έμπροσθεν αυτών ευρισκόμενου συνορκιζόμενου πλείστοι όσοι επίορκοι, ών ουκ έστιν αριθμός. Και έχουν ομώσει στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος τέρατα απιστίας στην κυριολεξία και με την βούλα της Δικαιοσύνης. Ποιόν να πρωτοθυμηθούμε; Τον παρ’ ολίγο πρωθυπουργό Άκη; Το παιδί του λαού Τάσο Μαντέλη; Τον Σμπώκο; Τον Κουτσόγιωργα στο απώτερο παρελθόν; Τους Χουνταίους που είχαν μάλιστα κάνει και σλόγκαν το μεταξικό «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια»; Τους αλήστου μνήμης Βασιλιάδες μας; Με το που έφευγε το χεράκι τους πάνω από το Ευαγγέλιο, έσπευδαν να καταπατήσουν τον όρκο τους. Ταρτούφοι από κούνια, ιησουίτες του κερατά, που φανερά μαστιγώνονταν για το καλό της Ορθοδοξίας και στα κρυφά όμνυαν σε προτεσταντικές σέχτες και δόγματα. Ακόμα και Αρχιεπίσκοποι της Ελλαδικής Εκκλησίας καταπατούσαν τον όρκο τους και ήταν στην πραγματικότητα Μισσιονάριοι . Και δεν το λέω εγώ, το λέει ο Γιανναράς στο «Ορθοδοξία και Δύση στην Νεώτερη Ελλάδα» εδώ και τριάντα χρόνια.
Όταν τον Σεπτέμβριο του 2014, εμείς οι δημοτικοί και τοπικοί σύμβουλοι της Ριζοσπαστικής Συσπείρωσης Πολιτών Ιθάκης, ζητήσαμε να δώσουμε πολιτικό όρκο και όχι θρησκευτικό, κατά την σχετική τελετή, γίναμε αντικείμενο κριτικής, εν πολλοίς κακόβουλης. Εννοείται πως δεν διεκδικούμε δάφνες μεγαλύτερης εντιμότητας από τους λοιπούς ορκισθέντες με θρησκευτικό όρκο συναδέλφους μας, αλλά θέλαμε να τονίσουμε την απαραίτητη ακόμα περισσότερο στις ημέρες μας ανάγκη της αλήθειας και όχι της υποκρισίας προς τους συμπολίτες μας.
Και έρχεται με χθεσινή του δήλωση ο Μητροπολίτης Αλεξανδρούπολης κ.κ. Άνθιμος να ζητήσει τα ίδια που ζητήσαμε και ζητάμε και εμείς. Να μπεί επί τέλους τέλος στην υποκρισία και να καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος τόσο στις ορκωμοσίες των αιρετών, όσο και στα Δικαστήρια, κάνοντας μάλιστα μια πολύ σωστή κατά την γνώμη μου ιστορική ανάλυση του λόγου που θεσπίστηκε η θρησκευτική ορκωμοσία.
Η ζώσα Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει να φοβηθεί τίποτε από την ειλικρίνεια των προθέσεων. Ίσα ίσα που θα κερδίσει περισσότερους πιστούς. Και το ξερίζωμα κάποιων φαντασμάτων του παρελθόντος τελικά ώθηση θα δώσει στην κοινωνία.
