Οδυσσέας Ιωάννου
Όταν είναι μόνος του, σκέφτεται φωναχτά. Τον ακούω. Μοιάζει τυφλός σε
δωμάτιο γεμάτο χερούλια. Από κάτι να πιαστεί και ό,τι να ΄ναι. Παίρνω
ό,τι λέει, το πειράζω, το αλλάζω, το διαστρεβλώνω, το αναδεικνύω, το
θάβω, το χλευάζω, το σέβομαι.
«Ας γίνει κάτι να τελειώνουμε. Δηλαδή να αρχίσουμε. Δηλαδή δεν ξέρω…
Είμαι έτοιμος πια».
Δεν είσαι. Απογοητευμένος είσαι, κουρασμένος είσαι, μπερδεμένος είσαι,
έτοιμος δεν είσαι.
«Έχει έρθει επιτέλους η ώρα, τι άλλο περιμένουμε;».
Καμία ώρα δεν έχει έρθει, απλά βιάζεσαι γιατί σου γλιστράει η άμμος από
τα δάχτυλα, κι ο ιδρώτας κατεβαίνει κρύος.
«Έρχονται μεγάλα πράγματα. Σύντομα. Θα τρίβουμε όλοι τα μάτια μας».
Ούτε μεγάλα, ούτε μικρά. Τρίψε τα μάτια σου. Μπορεί να βγει το τζίνι.
«Είμαι αισιόδοξος, έχω καλό προαίσθημα.».
Δεν είσαι αισιόδοξος, βαριέσαι. Θετικοί άνθρωποι δεν είναι όσοι
παπαγαλίζουν μπαλαφάρες θετικής σκέψης. Και άνοιξε τα μάτια σου, τα
προαισθήματά σου σε δουλεύουν.
«Έχω θετική σκέψη».
Τα είπαμε αυτά…
«Το μυρίζομαι πως κάτι αλλάζει, πια, εκεί έξω».
τα περίμενες όλα από το έξω. Πιστεύεις πως αρκεί να ανοίξεις το παράθυρο
και θα χιμήξει το φως μέσα.
«Έχω κουραστεί πολύ, μου αξίζει κάτι καλύτερο».
Σου αξίζει. Σε όλους. Αλλά μη βαφτίζεις ως καλύτερο εκείνο που απλά
είσαι έτοιμος να συνηθίσεις για μία ακόμη φορά.
«Θέλω μια καινούργια αρχή».
Η αρχή είναι μόνο μία, η γέννηση, και το τέλος ο θάνατος. Όλο το
ενδιάμεσο είναι διαδρομή. Πολλές δήθεν καινούργιες αρχές κατέληξαν στο
ίδιο ακριβώς τέλος.
«Στη χειρότερη περίπτωση, τουλάχιστον θα έχουμε ακόμα τον έρωτα».
Δικαίωμα. Θέλω διευκρίνιση. Εννοείς την καύλα;
«Δεν πρόκειται να κάτσω να κλαίω τη μοίρα μου, δεν θα μιζεριάσω. Θα
πιαστώ από όπου μπορώ, δεν παραιτούμαι, θα προχωρήσω, δεν έχω άλλη
επιλογή».
Δεν έχεις. Ποτέ δεν είχαμε καλύτερη πρόταση από το να ζήσουμε. Aλλά
νομίζω πως πολύ μιλάς – λίγο φιλάς.
«Αρχίζω να ελευθερώνομαι. Φύλλο στο ποτάμι. Δεν θα κολλήσω στα ξερά».
Είσαι πολύ μακριά από την ελευθερία. Όχι το φύλλο, το νερό πρέπει να
γίνεις.
«Φοβάμαι λίγο, γαμώτο».
Αυτό είναι ερώτηση ή απάντηση;
«Και δεν είμαι και τόσο όμορφος πια. Και προσπαθώ να φτιάχνω ομορφιά για
να το αντέξω».
Ναι, δεν είσαι πια. Δεν ξέρω πώς μπορώ να σε παρηγορήσω γι΄ αυτό. Δεν
μπορώ.
«Με όλο αυτό το τρολάρισμα που κάνεις τόση ώρα στις σκέψεις και τις
αγωνίες μου, περνιέσαι για φιλοσοφημένος; Νιώθεις μαγκάκος κι ένα σκαλί
πιο πάνω από μένα;».
Όχι.