thegreekcloud | 24.05.2017 | 18:20
Βράδυ, φανάρι, στο μπροστινό αυτοκίνητο κάτι φωτίζει κάτω από τον εσωτερικό καθρέφτη. Κοιτάω καλύτερα, η οδηγός έχει κρεμάσει κάτω από τον καθρέφτη μια θήκη κινητού, έχει βάλει εκεί το κινητό και το κινητό δείχνει την εικόνα μιας άλλης γυναίκας. Προσπαθώ να καταλάβω αν η εικόνα κουνιέται. Ναι, κουνιέται λίγο, η γυναίκα στην οθόνη μιλάει. Η οδηγός φοράει ακουστικό κι επιτέλους καταλαβαίνω ότι μιλάει στην γυναίκα στην οθόνη. Ανάβει πράσινο, ξεκινάμε, η οδηγός συνεχίζει να μιλάει έχοντας μπροστά της το δρόμο όπως φαίνεται μέσα από το μπροστινό τζάμι, πίσω της το δρόμο όπως φαίνεται από τον εσωτερικό καθρέφτη, δεξιά κι αριστερά το δρόμο όπως φαίνεται από τους εξωτερικούς καθρέφτες και τη φίλη της κρεμασμένη κάτω από τον εσωτερικό καθρέφτη να φωτίζει τη νύχτα καθώς εκείνη συνομιλεί μαζί της. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί. Γιατί έχει ανάγκη να βλέπει τη φίλη της και σαν εικόνα μέσα από μια οθόνη την ώρα που της μιλάει, την ώρα που οδηγεί; Κι οσοδήποτε σημαντικό κι αν είναι το θέμα της οδηγικής συμπεριφοράς και της οδηγικής συνείδησης, οσοδήποτε αλλού κι αν είναι αυτή η γυναίκα που δεν συνειδητοποιεί πόσο εγκληματικό είναι αυτό που κάνει εκείνη την ώρα (εγκληματικό ακόμη κι αν δεν πατήσει κανέναν ποτέ της), εκείνο που κυρίως με εντυπωσιάζει είναι ο ολοένα και πιο επιταχυνόμενος μετασχηματισμός του εξωτερικού κόσμου σε κάτι διαφορετικό, εκείνο που κυρίως με εντυπωσιάζει είναι ότι ολοένα και λιγότερο μπορούμε να την παλέψουμε χωρίς μια φωτεινή οθόνη μπροστά μας, είναι σαν να υπάρχουν πια δυο κόσμοι, εκείνος που βρίσκεται εκτός κάποιας φωτεινής οθόνης, ένας κόσμος παρωχημένος, λειψός, ελαττωμένης νομιμοποίησης και κύρους, ένας κόσμος που ανήκει σε μια άλλη εποχή από την οποία φύγαμε κι ένας κόσμος που ανθεί και θάλλει εντός μικρότερων και μεγαλύτερων οθονών, οθονών που φωτίζουν αδιάκοπα είτε στη σκοτεινή αίθουσα ενός κινηματογράφου που έχεις πάει υποτίθεται να δεις την μεγάλη οθόνη, είτε τη νύχτα μέσα σε ένα αυτοκίνητο που υποτίθεται πρέπει να έχεις το νου σου στο δρόμο μπροστά σου, εκτός κι αν πεις στον εαυτό σου ότι το τζάμι είναι οθόνη και ο κόσμος εμπρός σου μάτριξ. Το πρόσωπό της πάντως όπως φώτιζε μέσα στη νύχτα ήξερα ότι δεν είναι ανθρώπινο, ήξερα ότι ένα βράδυ του Μαϊου του 2017 γυρνώντας από το σινεμά αντίκρισα για πρώτη φορά το πρόσωπο ενός ανθρώπου που δεν ήταν πια άνθρωπος, που είχε μπει τόσο μέσα σε μια οθόνη, ώστε να μην μπορεί να νοηθεί εκτός του πλαισίου της, που αποτελούσε τόσο συστατικό μιας νέας συνείδησης, ώστε να δικαιούται να λέει ότι άφησε το παλιό μοντέλο ανθρώπου οριστικά κι αμετάκλητα πίσω.
