Μια ζωή δουλειά-δουλειά. Μια ζωή στερήσεις- στερήσεις, για ένα όνειρο. Το κεραμίδι στο κεφάλι μου. ΄Οπως οι περισσότεροι νεοέλληνες, που δεν είχαν πλούσιους γονείς να κληρονομήσουν και δεν τα πήραν τα σπίτια από κατασχετήρια, γιατί δεν ήταν μέσα στο σύστημα. Πήρα ένα σχετικά μικρό δάνειο από Τράπεζα για να το αποπερατώσω γτο ρημάδι για σπίτι μου. Οι περισσότεροι σαν εμένα είπαν λοιπόν : «Δεν βαριέσαι, αντί να τα δίνω για νοίκι, ας τα δίνω σε δόση στην Τράπεζα και μια μέρα θα γίνει δικό μου». Οποία ουτοπία και βλακεία! Δεν ήξερα δεν ρώταγα; Τα μαύρα χάλια αυτής τη τακτικής τα είχαμε ζήσει με τους άστεγους της Αμερικής. Δεν διδαχτήκαμε τίποτα; ΄Οχι, εμπιστευτήκαμε τους κλέφτες μας. Τους κλέφτες των ονείρων μας. Αποτέλεσμα : Να πληρώνουμε σήμερα ατέλειωτους φόρους για τα ακίνητά μας και χαράτσια, τη στιγμή που δεν μας ανήκουν. Δεν έχουμε την κυριότητά τους όσο δεν τα ξεχρεώνουμε, γιατί απλούστατα ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ! Μας στράγγισαν, μας τα πήραν όλα. Τι ζητάνε τώρα; Να έρθουν να τα πάρουν, οι απατεώνες ! Κατάλαβες; «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει !» ΄Ολα δικά τους. Οι κόποι μου , τα όνειρά μου, οι στερήσεις μου ,που πήγαν ; Απλά σε κάτι ντουλάπες της Τράπεζας. Αυτή είναι η τρομερή αλήθεια φίλοι μου και πρέπει να την αντιμετωπίσουμε. Πως;