Θα ήθελα να σας μεταφέρω την εμπειρία μου από το ταξίδι της επιστροφής την Κυριακή 24/02/2013 από τον Πισαετό στον Αστακό. Το θέμα δεν έγινε γνωστό, γιατί είμαστε λίγοι αυτοί που ταξιδεύαμε. Λοιπόν, η Οδύσσεια ξεκινάει με 1 ώρα καθυστέρηση της άφιξης του πλοίου, γιατί όπως μάθαμε γύρισε πίσω στη Σάμη για να πάρει μια Νταλίκα!!!
Αφού έφθασε το πλοίο, είδαμε τον φοβερό τρόπο με τον οποίο έδεσε, αφού ο ναύτης πήδηξε κυριολεκτικά στα βράχια για να βγει με τον κάβο στα χέρια. (που είσαι ΠΝΟ;;;) Μπαίνουμε και ξεκινάει το ταξίδι. Όμως το πλοίο δεν πήρε πορεία για Αστακό αλλά για Πάτρα !!! αφού μιλάμε για πολλά μποφόρ, που δεν του επέτρεπαν να χαράξει πορεία απ ευθείας.
Φθάσαμε θαλασσοπνιγμένοι στον Αστακό κατά στις 20.00, όλοι άφωνοι, ζαλισμένοι και πιστεύω πως εκείνη τι στιγμή, όλοι είχαν στο μυαλό τους μια σκέψη :
Γιατί το 2013 να ταξιδεύουμε ακόμα με τέτοια καράβια, τόσες ώρες και με τέτοιο ρίσκο;
Αναρωτιέμαι, σε τι θα μπορούσε να διαφέρει η στιγμή, από τα πολλά ναυτικά δυστυχήματα που ακούμε κατά καιρούς σε τριτοκοσμικές χώρες.
Ξέρω πως κάποιοι θα βιαστούν να πουν «Τι λες ρε φίλε. Δε κάνεις το Σταυρό σου που έχουμε το πλοίο και μπορούμε να μετακινηθούμε;» Κι εγώ το λέω. Αλλά όχι έτσι βρε παιδιά. Δεν γίνεται να πνιγούμε για να διατηρήσουμε μια γραμμή, ούτε γίνεται να συνεχίζουμε να μη μιλάμε.
Μέσα στο πλοίο ταξίδευαν μικρά παιδία και ηλικιωμένοι άνθρωποι που ίσως την επόμενη φορά είναι τα παιδιά μας και οι μανάδες μας.
Ας ξυπνήσουμε.
H εξαθλίωση δεν μας χτυπά την πόρτα, είναι μέσα στο σαλόνι μας κι εμείς συνεχίζουμε να βλέπουμε Mega Chanel …
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ
πηγή: ithacanews
