Δεν μπορώ να μας καταλάβω. Ολους μας. Από τότε που ξεκίνησε αυτή η ιστορία με το Μνημόνιο, επαναλαμβάνεται μονότονα και σταθερά η ίδια αλληλουχία συναισθημάτων. Αγανάκτηση για τον δημόσιο λειτουργό που τα άρπαξε. Θυμός για το πολιτικό σύστημα που αναφώνησε έκπληκτο, δίκην “συκιάς”: καλέ….αυτός τα άρπαξε; Και οργή για την εξακολουθητική συγκάλυψη της ανομίας από τους δικολαβισμούς του νομικοπολιτικού μας συστήματος. Για να έρθει μετά, το ίδιο μονότονα και σταθερά, το ραγιάδικο στοίβαγμα της οργής μας, μες στα καλώς τακτοποιημένα κουτάκια της ψυχής μας . Αγανακτούμε, θυμώνουμε και οργιζόμαστε με όλη αυτήν την σαχλαμάρα που ξεδιπλώνεται καθημερινά μπροστά μας και την ίδια στιγμή ξεχναμε, προσπερνάμε και συνεχίζουμε. Χαλάρωσαν, βλέπεις, και τα στημόνια του μνημονικού μας, από το πολυσύχναστο βάρος της ζωής μας και δεν αντέχουν πια να κουβαλάνε στις γραμμές τους μνήμες βαρειές και θύμησες επαρκώς γεμάτες.
