η ώρα της αλήθειας

Τώρα όμως οι καιροί άλλαξαν. Δεν περισσεύει χώρος για αδιαφορία. Η γενικευμένη ατιμωρησία του παρελθόντος, που αποθράσυνε όλο το σύστημα εξουσίας της Μεταπολίτευσης, έδωσε τη θέση της στη σοβαρή, ανεμπόδιστη και αποτελεσματική έρευνα των δικαστικών αρχών.

Ακόμη και αν οι επίσημοι κρατικοί διωκτικοί μηχανισμοί, όπως, π.χ., το ΣΔΟΕ, εξακολουθούν να ελέγχονται από την κυβέρνηση, οι δικαστές έχουν πάρει τα ηνία και δεν επιτρέπουν άλλες «αστοχίες». Το απέδειξε η έρευνα για τα υποβρύχια και εξοπλιστικά. Το αποδεικνύει η έρευνα για τα δάνεια του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Προσεχώς θα δούμε πολύ περισσότερα. Γιατί όλες οι μεγάλες υποθέσεις σκανδάλων παίρνουν τη σειρά τους. Και φέρνουν στο φως την Ελλάδα της κατάπτωσης και της παρακμής.

Εταιρείες-φαντάσματα είχαν στηθεί κάτω από τη μύτη των επίσημων αρχών. Διακινούσαν εκατομμύρια σε μίζες αλλά ουδείς ασχολούνταν μαζί τους. Αλλοι έστηναν εταιρείες και παραμάγαζα με κολλητούς τραπεζίτες και εξασφάλιζαν προνομιακή δανειοδότηση με χρήματα που δεν επέστρεφαν ποτέ, καθώς τα περισσότερα κατευθύνονταν σε άγνωστες τσέπες.

Βλέπουμε ακόμη την κορυφή του παγόβουνου. Γιατί, αν σε χορηγήσεις 10 δισ. ευρώ έγιναν τόσες ατασθαλίες και παρανομίες, όπως λέει το εισαγγελικό πόρισμα, τότε πόσες έγιναν στα 232 δισ. ευρώ που χορήγησαν οι 4 μεγάλες συστημικές ελληνικές τράπεζες; Δάνεια τα οποία στο 30% του συνόλου, δηλαδή κάπου 70 δισ. ευρώ, έχουν αποδειχθεί «κόκκινα», δηλαδή μη εξυπηρετούμενα;

Εφθασε η ώρα να ελεγχθούν οι διαδικασίες και οι εγγυήσεις κάτω από τις οποίες δόθηκαν όλα αυτά τα δάνεια. Γιατί οι τράπεζες χρήματα του ελληνικού λαού διακινούν. Με δημόσια χρήματα διασώθηκαν και πρέπει να ελέγχονται και να λογοδοτούν. Ετσι δεν είναι, κύριε Προβόπουλε;