an exercise in prudery and cowardice
όχι σεξ, παρακαλώ, είμαστε λογοτεχνικό blog,
η υποκρισία της σεμνοτυφίας του χριστιανισμού, του ναζισμού, των εβραίων, και της σημερινής τοπικής μας κοινωνίας.
editing: dionisios diomedes manias
1 – πώς μπορούμε να κατανοήσουμε την εξέλιξη των ερμηνειών για την μεταπολεμική σεξουαλική πολιτική του ναζισμού στις τοπικές κοινωνίες;
οι ναζί, καθώς εργάζονταν για να εδραιώσουν την παρουσία τους, υποκριτικά υποστήριξαν ότι πρέπει να αποκατασταθεί η έννομη τάξη και η επιστροφή του γάμου και της οικογενειακής ζωής για τη σωστή αξιοπρέπειά της κοινωνίας.
2- τι άλλο να εννοούσε ο απόστολος των εθνών, όταν έγραφε «οι μεν Εβραίοι ζητούν θεϊκά σημάδια για να πιστέψουν οι δε Έλληνες ζητούν λογικές εξηγήσεις», ή τι άλλο να εννοούσε για την ανοχή των Ελλήνων προς άλλους πολιτισμούς όταν αναφερόταν στο μνημείο για τον Άγνωστο Θεό και τη δική του, εβραϊκή σεμνοτυφία και δυσανεξία «όταν έγραφε ότι ερεθίζεται το πνεύμα του από τη δημόσια θέα των γυμνών αγαλμάτων της Κορίνθου». Σε ποιες εβραϊκές πόλεις θα μπορούσε να πάει ένας Έλληνας «ιεροφάντης» για να κάνει ανοιχτά προσηλυτισμό στο δωδεκάθεο και αντί να του δώσουν το σημαντικότερο δημόσιο βήμα όπως έγινε με τον Παύλο στην Αθήνα, δε θα τον λιθοβολούσαν για βλασφημία;
Αν πιστέψουμε κάποιες παγκόσμιες δημοσκοπήσεις για τη θρησκευτικότητα, εντυπωσιακά περισσότεροι Έλληνες πιστεύουν στην Παλαιά Διαθήκη, παρά Εβραίοι της διασποράς. Από την εποχή του Φίλωνα και του Μαϊμονίδη, μέχρι και τον περασμένο αιώνα, όταν οι Έλληνες έκλειναν τις φιλοσοφικές σχολές ασπαζόμενοι τον ιουδαιοχριστιανισμό ως τη μοναδική αλήθεια, δεκάδες σημαντικοί Εβραίοι στοχαστές, που γνώριζαν απταίστως ελληνικά, μελετούσαν την αρχαία ελληνική γραμματεία. Εδώ και 1.500 χρόνια, οι Εβραίοι μελετούν Έλληνες και εμείς, στα σχολεία και στις εκκλησίες, μελετάμε την ιστορία τους και υμνούμε τους προφήτες και τον θεό τους. Αυτά που χαρακτήριζαν τους Έλληνες του 5ου π.Χ. αιώνα (ανοιχτά μυαλά, νέες ιδέες, ανοχή προς το ξένο, κοσμοπολιτισμό, κ.λπ.) χαρακτηρίζουν σήμερα τους αληθινούς κληρονόμους και τιμητές των αρχαίων Ελλήνων, τους Εβραίους της διασποράς ανά τον κόσμο. Σε έναν από τους ποιητικούς του αφορισμούς, είχε γράψει ο R. Char: «μας κατέστησαν κληρονόμους άνευ διαθήκης». Δεν υπάρχει πιο ιδανική φράση, που να εκφράζει την παρανοϊκή μέχρι αντιφατική σχέση μας με τους αρχαίους προγόνους μας και με τους αρχαίους Εβραίους, των οποίων είμαστε οι πιο πιστοί κληρονόμοι.
