Θα κάνω μια τολμηρή προσέγγιση στο θέμα των «οριζοντίων» και «καθέτων»:
Αν μπορούσαμε να χωρίσουμε τον κόσμο στους ανώτερους και κατώτερους «οριζόντια» κατά τον καθηγητή, παίρναμε τους ανώτερους και τους χωρίζαμε «καθέτως» σε αριστερούς και δεξιούς, κατόπιν κάναμε το ίδιο με τους κατώτερους τι θα συνέβαινε?
Απλά θα είχαμε τον τέλειο κόσμο, ή ένα τέλειο Δήμο.
Πως?
Οι κατώτεροι αριστεροί και δεξιοί θα είχαν αλληλοεξοντωθεί μετά από λίγο και θα παρέμεναν οι ανώτεροι αριστεροί και δεξιοί φτιάχνοντας το τέλειο κοινωνικό σύστημα.
Γιατί ποιο είναι το πρόβλημα ανά τους αιώνες?
Η χρυσή τομή μεταξύ αριστεράς και δεξιάς που συνέχεια εμποδίζεται συνήθως σκοπίμως, από τα συμφέροντα των κατώτερων ένθεν και ένθεν.
Πρόβλημα παιδείας λοιπόν, ή ανθρώπινων αδυναμιών, ή όλα μαζί.
Αυτό το μπέρδεμα αριστεράς – δεξιάς με είχε προβληματίσει από πολύ νωρίς.
Συνήθως τα συνδικάτα έχουν αριστερών τάσεων (υποτίθεται, μη ξεχνάμε τους εργατοπατέρες) διοικήσεις.
Σκεφτόμουνα λοιπόν:
Ζητάς σα συνδικάτο αν είσαι ισχυρό τα κέρατά σου με το συμπάθιο από το δεξιό αφεντικό. Άμα ξεπεράσεις το όριο και η επιχείρηση κλείσει, (υπόθεση κάνουμε), τότε τι θα είναι το συνδικάτο αριστερό, ή δεξιό που στέρησε το ψωμί των εργατών???
Και ο επιχειρηματίας άμα πτωχεύσει φτωχός δεξιός, πρακτικά προλετάριος!
Μετά τη πτώχευση δηλαδή εργάτες αριστεροί και επιχειρηματίας δεξιός άφραγκοι όλοι, θα πίνουν καφέ από την ίδια κούπα.
Περίεργα παιχνίδια του συστήματος!
(Απλουστευμένο κάπως βέβαια, αλλά ελπίζω να έγινα κατανοητός).
Χουά χα χα χα χα χα χα χα χα.