loveithaki | aug 6th, 2016
διον διομ μανιάς
σε κοινωνίες παρακμής όπως το θιάκι, οι άνθρωποι φτάνουμε να ψηφίζουμε για άρχοντες και εξουσιαστές μας θλιβερά εκτοπλάσματα της κοινωνικής συμβατικότητας, γιατί έχουμε χάσει την ικανότητα να ξεχωρίζουμε τα πρόσωπα από τα προσωπεία, το πραγματικό από το επίπλαστο.
γιατί οι θιακοί άνθρωποι ξύπνιοι, για δεκαετίες χωρίς προσχήματα και με παιδαριώδη κριτήρια μόνο για να ταίζουμε μερικούς τεμπέληδες επαινούσαμε , βραβεύαμε, χειροκροτούσαμε ατάλαντους καλλιτέχνες, μετριότατους έως και κωμικούς συγγραφείς, επιπόλαιους ή επιδεικτικά χυδαίους δημοτικούς άρχοντες, αφόρητης πλήξης και κενότητας;
όχι όχι, εγώ δεν θέλω ν’ αλλάξει ο κόσμος το νησί μας.
να χαλάσει θέλω, να τον χαλάσω, να τον γκρεμίσω, αυτό θέλω, να τον δω σωριασμένο, να δρασκελίσω τα χαλάσματα τρέχοντας με τα χέρια ανοιχτά στον άνεμο, στη λευτεριά, ν’ αγκαλιάσω τους ανθρώπους, πόσοι ωραίοι άνθρωποι θα υπάρχουν στο νησί, όλοι θα ‘ναι ωραίοι και αληθινοί, και θα γελούν, θα μιλούν καλοσυνάτα χωρίς να ταπεινώνουν ο ένας τον άλλον…
να γίνει το θιάκι νησί λιχούδων, λαίμαργων, φιλήδονων, φιλόμουσων κι ευτυχισμένων, γεμάτων αγάπη για την θάλασσα και το περιβάλλον, χωρίς διακρίσεις, με ειρηνόφιλη συνείδηση, με σεβασμό για την ελευθερία, με αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης για τον πλησίον τους.
με πολλά – πολλά φιλάκια
– με παραφράσεις κειμένων χ γιανναρά και λ ζωγράφου
