υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που ένα πρόσωπο αποκτά μεγάλη απήχηση στην κοινωνία. οι δημοσκοπήσεις ανεβαίνουν, οι συγκεντρώσεις γεμίζουν, τα μέσα ενημέρωσης ασχολούνται καθημερινά μαζί του. τότε πολλοί αναρωτιούνται:
«γιατί δεν φτιάχνει ένα κόμμα;»
η ερώτηση ακούγεται απλή. η απάντηση όμως δεν είναι.
ένα κόμμα δεν είναι μια ιδέα. δεν είναι ένα σύνθημα. δεν είναι ένας αρχηγός. δεν είναι ούτε καν ένα μεγάλο κοινωνικό ρεύμα.
ένα κόμμα που θέλει να συμμετάσχει σοβαρά στις εκλογές πρέπει πρώτα να οργανωθεί. να αποκτήσει νομική υπόσταση, οικονομική διαχείριση, λογιστική παρακολούθηση, νομική υποστήριξη και εκλογικό μηχανισμό. πρέπει να συγκροτήσει ψηφοδέλτια σε δεκάδες εκλογικές περιφέρειες και να βρει εκατοντάδες υποψηφίους βουλευτές.
κυρίως όμως πρέπει να βρει ανθρώπους.
όχι μόνο πολιτικούς. όχι μόνο πρόσωπα με αναγνωρισιμότητα. αλλά ανθρώπους που θα δουλεύουν καθημερινά για να λειτουργεί ο οργανισμός.
λογιστές. νομικούς. τεχνικούς πληροφορικής. υπεύθυνους επικοινωνίας. οργανωτικούς συντονιστές. ανθρώπους που θα διαχειρίζονται μέλη, εκδηλώσεις, περιοδείες, οικονομικά στοιχεία, ιστοσελίδες και κοινωνικά δίκτυα.
όλα αυτά απαιτούν χρόνο, εμπειρία και χρήματα.
πολλοί πιστεύουν ότι ένα νέο κόμμα μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά στις εισφορές των μελών του. στην πράξη αυτό είναι δύσκολο. όσο μεγαλώνει ένας πολιτικός οργανισμός τόσο αυξάνονται οι ανάγκες του. γραφεία, μετακινήσεις, τεχνική υποστήριξη, έρευνες κοινής γνώμης, εκδηλώσεις και προσωπικό δημιουργούν ένα κόστος που συχνά φτάνει σε πολύ υψηλά επίπεδα.
ακόμη και η συγκρότηση ενός σοβαρού εκλογικού μηχανισμού απαιτεί συντονισμό εκατοντάδων ανθρώπων σε ολόκληρη τη χώρα. δεν αρκεί να υπάρχουν υποψήφιοι. πρέπει να υπάρχουν ομάδες που θα οργανώνουν, θα ελέγχουν, θα ενημερώνουν και θα συντονίζουν.
γι’ αυτό και σε όλο τον κόσμο τα μεγάλα κόμματα στηρίζονται συνήθως σε έναν συνδυασμό μικρών εισφορών, δωρεών, κρατικής χρηματοδότησης και οργανωμένων μηχανισμών.
η ιστορία δείχνει ότι πολλοί άνθρωποι απέκτησαν μεγάλη δημοτικότητα. λιγότεροι όμως κατάφεραν να μετατρέψουν αυτή τη δημοτικότητα σε πολιτικό φορέα με διάρκεια.
η διαφορά βρίσκεται στην οργάνωση.
ένας άνθρωπος μπορεί να εμπνεύσει ένα πλήθος.
ένα κόμμα όμως χρειάζεται εκατοντάδες ανθρώπους που να μπορούν να συνεργαστούν, να συντονιστούν και να υπηρετήσουν έναν κοινό στόχο για χρόνια.
γι’ αυτό, όταν ακούμε τη συζήτηση για νέα κόμματα και νέους φορείς, ίσως αξίζει να θυμόμαστε κάτι απλό:
οι ιδέες γεννούν τα κινήματα.
οι άνθρωποι χτίζουν τα κόμματα.
και η οργάνωση είναι αυτή που τελικά κρίνει αν μια ελπίδα θα γίνει δύναμη ή θα παραμείνει απλώς μια καλή πρόθεση.
ίσως τελικά το δυσκολότερο δεν είναι να βρεθεί ένας αρχηγός.
είναι να βρεθούν τα χιλιάδες μικρά και μεγάλα γρανάζια που θα δουλέψουν συντονισμένα, για να μετατρέψουν μια ιδέα σε πολιτική δύναμη και μια πολιτική δύναμη σε κοινωνικό αποτέλεσμα.
«η μυρτιά του θεοδωράκη δεν υψώνει σημαίες. δεν ζητά χειροκροτήματα. στέκεται ήσυχα όπως οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι τα μεγάλα πράγματα χτίζονται με υπομονή, συνεργασία και επιμονή. ίσως γι’ αυτό παραμένει τόσο επίκαιρη. γιατί θυμίζει ότι πίσω από κάθε συλλογική προσπάθεια δεν βρίσκονται μόνο οι αρχηγοί. βρίσκονται οι πολλοί, οι αφανείς, τα μικρά γρανάζια που κινούν τον κόσμο.» — δδμανιάς
