πόλεμος και ειρήνη

το λιμάνι στο θιάκι είναι γεμάτο ιστιοπλοϊκά.

γερμανοί, άγγλοι, γάλλοι, ιταλοί. άνθρωποι που ταξίδεψαν χιλιάδες μίλια για να βρεθούν λίγες μέρες σ’ ένα μικρό νησί του ιονίου.

τους βλέπεις να πίνουν τον καφέ τους δίπλα στη θάλασσα και δύσκολα φαντάζεσαι ότι οι χώρες τους βρίσκονται μπροστά σε μία από τις μεγαλύτερες γεωπολιτικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών.

στο ουκρανικό, η δύση επένδυσε τεράστιους οικονομικούς πόρους, όπλα, κυρώσεις και πολιτικό κεφάλαιο με την προσδοκία ότι η ρωσία θα απομονωθεί, θα εξαντληθεί και τελικά θα υποχωρήσει.

τέσσερα χρόνια μετά, η ρωσική οικονομία δεν κατέρρευσε.

ο στρατός της συνεχίζει να πολεμά.

η μόσχα διατηρεί σχέσεις με την κίνα, την ινδία, τον παγκόσμιο νότο και μεγάλο μέρος του πλανήτη.

αντίθετα, οι ευρωπαίοι πολίτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με ακρίβεια, ενεργειακό κόστος και δισεκατομμύρια που κατευθύνθηκαν στον πόλεμο.

στον περσικό κόλπο, η εικόνα είναι παρόμοια.

επί χρόνια ακούγαμε ότι το ιράν θα λυγίσει από τις πιέσεις και τις κυρώσεις.

σήμερα όλοι συζητούν διαπραγματεύσεις.

όχι επειδή νίκησε κάποιος ολοκληρωτικά.

αλλά επειδή κανείς δεν κατάφερε να επιβάλει τη θέλησή του.

οι συσχετισμοί ισχύος αλλάζουν.

ο κόσμος γίνεται περισσότερο πολυπολικός.

η κίνα, η ινδία, η ρωσία, οι χώρες των brics αποκτούν μεγαλύτερο βάρος.

η δύση εξακολουθεί να είναι ισχυρή.

αλλά δεν είναι πλέον μόνη της.

και όταν οι στρατηγικές επιλογές δεν αποδίδουν τα αποτελέσματα που υπόσχονταν οι ηγεσίες, κάποια στιγμή έρχεται ο λογαριασμός.

όχι για τους πολιτικούς.

για τους λαούς.

για τον εργαζόμενο που πληρώνει ακριβότερο ρεύμα.

για τον συνταξιούχο που βλέπει το καλάθι του σούπερ μάρκετ να αδειάζει.

για τον νέο που δυσκολεύεται να βρει σπίτι.

στην ελλάδα η προεκλογική μάχη αρχίζει να φαίνεται πίσω από κάθε δήλωση και κάθε κίνηση.

όμως οι πολίτες ενδιαφέρονται λιγότερο για τις δημοσκοπήσεις και περισσότερο για το κόστος ζωής.

γιατί η πολιτική δεν κρίνεται στα τηλεοπτικά παράθυρα.

κρίνεται στο τραπέζι του σπιτιού.

κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, το λιμάνι της ιθάκης γεμίζει κάθε απόγευμα με νέα σκάφη.

ίσως γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να αναζητούν εκείνο που οι μεγάλες δυνάμεις ξεχνούν συχνά.

ηρεμία.

ασφάλεια.

και μια κανονική ζωή.

«δεν μιλά για νικητές και ηττημένους.
μιλά για τον άνθρωπο που δεν θέλει να συνηθίσει τον πόλεμο.
ίσως γι’ αυτό παραμένει ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια ειρήνης που γράφτηκαν ποτέ.» — δδμανιάς